Orada öyle takılmamın nedeni; kendimce bir çeşit veda duygusu yaşamaya çalışmamdı. Birçok okul, birçok yerden ayrıldım, ayrıldığımı anlayamadım. Bundan nefret ediyorum. Ayrılışlarım acıklı ya da kötü olabilir, ama bir yerden artık ayrılıyorsam bunu anlamak istiyorum. Bunu anlamadığınız zaman kendinizi daha kötü hissediyorsunuz.
Bir şeyler olmuştu! Bunu hissediyordum! Hayır, hissetmiyordum; kesinlikle biliyordum! Bir şey olmuştu! Ya şimdi şu anda, ya biraz önce, ya da çok önce, ama ben şimdi haberdar oldum! Anlamlar ve hisler evreninde bir yıldızın ışığı söndü ve bu trajedi ancak şimdi bana ulaştı! Yani benim de bulunduğum 'diğer' boyuta ancak gelebildi! Bu 'diğer' yani gerçek evreni şimdi, kendimi de koyduğum o alacakaranlık ve sonsuz evrene göre minicik hissediyorum. Evet bir şey olmuştu, ama ne zaman ? İki insanın arasında bir şeylerin kırılıverdiği o anın fotoğrafını kim çekebilir? Kim o anı dondurabilir? Kim elle tutulur hale getirebilir?