S
@Msf74848
Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi
Türk Tarihi
Kül, bir son mudur yanana? Bir savrulma mı? Bir başkasıyla karışma, bir başkalaşım mı? Bir değişim, dönüşüm, yeni oluşum mu? Yalnızca bir yenilgi mi yoksa? Bir durak mı soluklanmaya? Bir başka oluş değil mi hem? Bundan değil mi içinde gizlediği, koruduğu - kendini yakan ateşin közlerini?
‘
Kül, ateşin öfkesini ettiği. Nesnenin sustuğu. Rüzgarın garda savrulduğu, toprağa karıştığı. Dumanını üfürdüğü. Yanını yöresini karattığı.Hem
bir sır saklar gibi hem de ansızın.Geriye kalan - aynı değil çünkü yananla.
Geriye kalan-yananın artttırdığı.
“Oku - Külü. Oku - külde yananı. Oku - tortop kalanı”
Reklam
Pırlantadan alınmayan vergi kitaptan alınıyordu, çünkü pırlanta alandan değil kitap okuyanlardan korkuyorlardı.
‘
Her yer puttu; üstelik bu putlar cahiliye devrinin
Arabistan’daki gibi taştan tahtadan değil etten kemiktendi. İnsan kendisine dahi kendisi ile kavga etmeden teslim olmamalıyken, kimileri tereddüt etmeden birilerine kul köle oluyorlardı.
‘
Diplomayla, belgeyle, tezle, evrakla, resmi mühürle
ve en önemlisi parayla adam olunduğunu sanıyordu.
‘
Birileri, birilerine kim olması gerektiğini öğretiyor, o
birileri de olmamaları gereken kimliğe yaklaşmanın
korkusu ile yaşıyorlardı!
“Ne bi ses insandan insana,
Ne eşyada zamanın soluğu
Pencereler birer birer ölüm fotoğrafı.
Sadece otlar
Yaşıyor hepimizin yerine..”
“İnsanlar, neşeliyken doğru karar veremezler”
