Müberra Ünal
@Muberraunal
Yalnızca bu anının içimde yaşadığını biliyordum; mutlu geçmişin kusursuzca mumyalanmış bir parçası; yaşamlarımızın dönüştürdüğü bu gri, boş tuvale atılan rengârenk bir fırça darbesi.
O kadar çok ağladım ki bu kitap hiç tanımadığım insanların acısını talihlerinin hatıralarını yüreğime saldı. İnsan bunların sadece birer kurgu olduğuna hiç birinin yaşanmamış olacağına kendini inandırmak istiyor. Ama düşmanlığın, kinin, nefretin temiz bir tarafı yok. Oldukça acımasız, oldukça gerçek, oldukça kirli. Kitabı okurken değindiği her kısım insana yeni bir acı kazandırıyor sorgulattığı her şey çok içten kendine, orta doğuda olup bitenlere dönüp bakmaya zorluyor. Bu günlerde pek çok insanın empati kurmak istemediği insanlar için saatlerce göz yaşı döktüm konuşmalarımdaki gaddarlığı farkettim. Günahların altında ezilen bir baba, bu babanın pişmanlığı gururu altında ezilen Emir, ırkı sebebiyle ötelenmiş Hasan ve aynı kaderi paylaşan oğlu, siyasilerin dini kendi pis akıllarına yontmaları, yoksulluk, sefalet, yetim kalmış bir millet , bir çocuk, zalimliğe susanlar , güç zehirlenmesi yaşayan bir çocuk, bir ikidar, göç... daha pek çok detay çok gerçek çok insani ama insanlıktan uzak distopya olmasını dileyebileceğiniz bir eser.
Bir akşam, yüreği ona mutlu olduğunu söylemişti. 'Birazcık şikayet edecek olursam' diyordu yüreği ' bu yalnızca benim insan yüreği olmamdandır ve insanların yürekleri böyle olur. Ulaşmaya layık olmadıklarını ya da ulaşamayacaklarını sandıkları için en büyük düşlerini gerçekleştirmekten korkarlar.'
