Muhittin Ayağa
@Muhyiddin1
Hızlıca uzaklaştın oradan. Elinden gelseydi kendinden de uzaklaşacaktın, yapamadın.
Herkes kendi kuyusunu kalbinde taşır, biliyordun.
Reklam
Bu topraklarda asıl dert Allah'a isyan idi. Bütün bu olanlar onu unutmaktan oldu. Şimdi bozkır insanı ne çekiyorsa Allah'a sırtını dönmekten çekiyor.
Ölüm hep yanıbaşımızda değil mi? Bizim aklımızdan atmamız ölümü uzaklaştırmıyor. Biz kendimizi ölüme uzaklaştırınca ölüm de bize uzaklaşıyor sanıyoruz ama nafile. Ölüm bir adım ötede zaten.
Çetin geçen bir kış mevsiminin ardından bir daha hayata dönememiş bitkiler gibi hissediyordum kendimi. Karların altında, son yaşam kırıntılarını da tüketip, toprağın müsekkin koynunda yalnızlığımı yaşıyordum. Etrafındaki herkesi kırıp döken bir salgın gibiydi sözlerim, kimsenin duymaktan hoşnut olmadığı...
İnsanın söylemek istediklerini söyleyebilmesi nasıl da büyük bir nimetmiş meğer o zaman anladım.
Reklam