kadının en büyük düşmanı yine bir kadındır!Edebiyat
Ruth, ailesi olmayan amcasının yanında kalan hayal ile gerçeği ayırt edemeyecek kadar hayallerine sadık saf bir genç kızdır. Ve kendisi yaşında çocuğu olan öğretmeni Erik’ten özel derler almaya başlar. Ve kendisini tamamen Erik’e bırakacaktır, Erik de kendisine.
Jane Austen’in Gurur ve Önyargı ve Emma isimli romanlarını okuduktan sonra özellikle kadın yazarların çok merhametli olduğunu ve tüm hatalarına rağmen kahramanlarına hep mutlu bir son hazırladıklarını fark etmiştim. Kadın gözü oldukça romantizm filtresiyle bakıyordu hayata. Ama sonuç bir masal filtresinin ışığıyla beliriyordu.
Yazar, bir genç kızı bir aşk öznesi haline getirirken Klara-Bel adında kötürüm kalmış ve kocasına kendisini tamamen eline adamış bir kadını büyük acılarla baş başa bırakıyor. Her yanıyla mutlu bir birliktelik bir kızın evlerine gelmesiyle bozuluyor. Yavaş yavaş yürümeye başlamasında bile mutlu olmasına engel oluyor. Ve Bel o aciz haliyle kocasının ağzından duyduklarından sonra kendi başına bırakılıyor. Bel’e yaşattıkları akıllara “Bir kadının en büyük düşmanı yine bir kadındır” sözünü getiriyor.
Yazarı tasvip edemiyorum. Eğer Erik’in mutsuz bir evliliği olsaydı yaşadıklarına bir mantık bulabilirdik. Ama onu “güzelliğe karşı zaafı var” diyerek temize çıkarmak mümkün değil. Bu yönüyle yazarın psikanaliz geçmişini göz ardı etmemek gerekiyor elbette ama bir psikoloğun bu yüzden yazar olamayacağını düşünüyorum. Çünkü yazarların okuyucuya karşı bir borcu vardır ve bu borç onlara güzeli hissettirmek, göstermektir. Çirkin olaylar bile okuyucuyu güzele yönlendirmelidir. Yengesiyle yasak aşk yaşayan bir gencin anlatıldığı Aşk-ı Memnu’da Halit Ziya özendirmekten daha çok kahramanlarının hayatlarının nasıl berbat olduğunu göstermiyor muydu bize?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hep mi Antiteze Konu Olacağız?Edebiyat
Üniversitede bir seçmeli derste karşılaştığım bir genç vardı. Konuyu dönüp dolaşıp devletin varlığının gereksizliğine getiriyor, hocayla tartışmaya girmeye çalışıyordu ama hoca pek oralı olmuyordu. Anlamayacak birine bir şeyler açıklamanın gereksizliğini öğrenecek kadar tecrübeliydi zira.
O zaman ben kendi kendime düşünüyordum. Devlet yani egemen bir güç olduğu halde bu kadar hırsızlık, cinayet, haksızlık varken ya onu tamamıyla ortadan kaldırdığımızda ne olurdu?
Anarşizm, Kapitalizm, Sosyalizm, Liberalizm ve daha birçok ideoloji ideale ulaşmak için ortaya çıkmıştır. Onların sırf “durun ortalığı nasıl karıştıracağım bakın” diyerek ortaya çıkmadıklarını biliyorum. Ama fark edilmeyen nokta ideal olan şey bu dünyada mümkün değildir. İnsan denen canlı öyle bir varlık ki gerçekten öngörülemiyor. Mültecilerde çocuk doğum oranının yüksekliğini bir idealle açıklamayı deneyelim örneğin! O halde ne kadar başarılı olursak olalım ideale değil ideale en yakın noktaya varabiliriz.
Rousseau Toplum Sözleşmesi’nde bir ütopya resmetmiyor. Toplum ile topluluk arasındaki farkı belirliyor. Devlet kavramının felsefik temelini açıklıyor. Ve ideal bir toplumun resmini çekiyor. Çizdiği resmin antitezinde bir Türkiye görülüyor, köleliğe başkaldıran ama özgürlüğü yasa koyucuların kısıtlayabileceğine inanan bir Türkiye, yasama ve yürütmeyi birleştirip daha özgür olacağını düşünen bir Türkiye.
