Murat Arslan
@Murat6307
Mağaza müdür yardımcısı
Türk Dili ve edebiyatı mezunu
Şanlıurfa
Mersin, 11 Ağustos
79 okur puanıNisan 2019 tarihinde katıldı
Dünya çirkin bir yer. Biz de dünyada yaşamak zorundayız.
Hikaye, büyük tanrıların saraylarında başlıyor ama burası hiç de parıltılı değil. Kirke, Güneş Tanrısı Helios’un kızı olmasına rağmen ne tanrılar kadar güzel ne de onlar gibi kusursuz bir sese sahip. Hatta sesi bir "insan" gibi çirkin bulunduğu için kendi ailesi tarafından bile sürekli aşağılanıyor, dışlanıyor ve yalnızlığa mahkum ediliyor.Kitabın kırılma noktası, Kirke'nin içindeki o büyük gücü, yani eczacılık ve büyücülük yeteneğini keşfetmesiyle yaşanıyor. Ancak mitolojide güç her zaman korku doğurur. Tanrılar ondan korktuğu için Kirke’yi ıssız Aiaie Adası’na sürgüne gönderiyorlar. İşte asıl hikaye de burada başlıyor. Kirke bu adada yalnızlığıyla baş başa kalıyor; kurtları, aslanları evilleştiriyor, bitkileri öğreniyor ve kendi küllerinden doğuyor.Zamanla adasına yolu düşen efsanevi kahramanları ağırlıyor. Daidalos ile aşkı tadıyor, Odysseus ile fırtınalı bir bağ kuruyor, adasına zarar vermeye çalışan gemicileri domuza çevirerek gücünü gösteriyor. Kitap, aslında bir kadının tanrıların acımasız dünyasında, erkek egemen mitolojide kendine nasıl tırnaklarıyla kazıyarak bir alan açtığının özetidir.
Kitabı bitirdiğimde hissettiğim ilk şey derin bir empati duygusuydu. Yazar Madeline Miller, binlerce yıldır Homeros’un Odysseia destanında "gemicileri domuza çeviren kötü, şeytani cadı" olarak barbarca anlatılan Kirke’ye resmen adaletini geri vermiş. Kitabı okurken Kirke’nin o gemicileri durup dururken değil, kendisini korumak ve hayatta kalmak için cezalandırdığını anlıyorsunuz.
Kitap, yalnızlığın bir ceza değil, insanın kendini keşfetmesi için muazzam bir fırsat olduğunu çok zarif işliyor. Kirke adada tek başınayken, saraydaki tüm tanrılardan daha güçlü ve bilge birine dönüşüyor.
Mitolojide hep tanrılar yüceltilir ama bu kitapta olimposluların ne kadar kibirli, acımasız
Hikaye, ünlü ve huysuz bir bilim insanı olan Sir Claud Amory’nin malikanesinde başlıyor. Sir Claud, savunma sanayisi için çığır açacak gizli bir atomik formül geliştirmiştir. Ancak evdeki yakın akrabalarından ve misafirlerinden birinin bu formülü çaldığını fark eder.Durumu çözmesi için dahi dedektifimiz Hercule Poirot'yu acilen malikaneye çağırır. Poirot yola çıkar ancak o eve varmadan hemen önce Sir Claud, salondaki herkesi bir araya toplayıp ışıkları kapattırır. Amacı, hırsıza formülü çaktırmadan masaya bırakması için bir şans vermektir. Işıklar tekrar açıldığında formül kutusu masadadır ama boştur. Daha da kötüsü, Sir Claud önündeki acı kahveyi içerek herkesin gözü önünde zehirlenmiş ve hayatını kaybetmiştir. Poirot eve ayak bastığında bir hırsızlık vakası beklerken, dumanı tüten bir cinayet davasının tam ortasına düşer.
Kitabı okurken kendinizi bir romanın içinde değil, adeta bir tiyatro salonunda sahneyi izliyor gibi hissediyorsunuz. Mekan neredeyse hiç değişmiyor; olay tamamen kütüphane odasında ve salonda geçiyor. Karakterlerin giriş çıkışları, hizmetçinin kahve getiriş anı bile sahne sahne gözünüzün önüne geliyor.
Tıpkı kahvenin dibine çöken telveler gibi, evdeki herkesin sakladığı ve yüzeye çıkmasından korktuğu karanlık bir sırrı var. "Kimin eli daha çok titredi, kim kahveyi neden geç içti?" diye düşünmekten kendinizi alamıyorsunuz. Christie, insan ilişkilerindeki hırsı ve kıskançlığı harika işlemiş.
Sayfa sayısı oldukça az ve temposu hiç düşmüyor. Eğer ağır kitaplardan yorulduysanız ve hafta sonu kahvenizi yudumlarken bir çırpıda bitireceğiniz bir gizem arıyorsanız, biçilmiş kaftan.
Dikkatli bir polisiye okuruysanız, ipuçlarını takip ederek katili tahmin etmeniz çok da zor olmuyor.
