Murat Arslan
@Murat6307
Mağaza müdür yardımcısı
Türk Dili ve edebiyatı mezunu
Şanlıurfa
Mersin, 11 Ağustos
79 okur puanıNisan 2019 tarihinde katıldı
Hikaye aslında bir yas, vicdan azabı ve şüphe muhasebesiyle başlıyor. Çok güzel, zengin ama bir o kadar da bencil ve yüzeysel bir kadın olan Rosemary Barton, lüks bir restoranda doğum gününü kutlarken şampanyasına karıştırılan siyanürle herkesin gözü önünde can veriyor. Dönemin polisi ve çevresi bunu kadının depresyonda olmasına bağlayıp "intihar" diyerek dosyayı kapatıyor.Ancak aradan tam bir yıl geçiyor. Rosemary’nin kocası George, karısının intihar etmediğine, masadaki altı kişiden biri tarafından öldürüldüğüne dair isimsiz mektuplar almaya başlıyor. George, katili açığa çıkarmak için adeta akılalmaz ve tehlikeli bir kumar oynuyor: Karısının öldüğü aynı restoranda, tam bir yıl sonra aynı masayı ayırtıyor ve o gece masada olan aynı konukları tekrar çağırıyor. Masada Rosemary’nin anısına boş bir sandalye ve bir biberiye dalı bırakılıyor. Tam "George şimdi bombayı patlatacak" diye beklerken, kurgu öyle bir ters köşe yapıyor ki George da tıpkı karısı gibi aynı masada, aynı şekilde zehirlenerek ölüyor. Olayı çözmek ise eski bir istihbaratçı olan aile dostu Albay Race’e düşüyor.
Kitabın en sevdiğim yanı üç bölümlü yapısı oldu. İlk bölümde masadaki altı şüphelinin de geçmişe dönüp Rosemary ile olan anılarını hatırlamasını okuyoruz. Bu sayede Agatha Christie bize şu mesajı çok iyi veriyor: "Bu kadından nefret etmek ve onu öldürmek için masadaki herkesin son derece geçerli bir sebebi vardı!".
Kitap sadece "katil kim?" sorusundan ibaret değil. İnsanların iç dünyasındaki kıskançlıkları, miras kavgalarını, yasak aşkları ve üst sınıfın o sahte nezaketini çok iyi yüzümüze çarpıyor. Rosemary karakteri fiziksel olarak romanda olmasa bile, bir hayalet gibi tüm kitabın ve karakterlerin üzerine çöküyor.
Şüpheli sayısı aslında çok az (sadece masadaki o birkaç kişi). "E bu kadar az
Notalar ruhunun derinliklerinden yükseliyor.
O zamanlar iyi bir fikirdim. Şimdi ise muhteşem bir hata...
Kristie Montee ve Kelly Nichols adlı iki kız kardeşin P.J. Parrish takma adıyla yazdığı Ölüm Şarkısı polisiye tutkunlarını müzik ve cinayetin harmanlandığı karanlık bir labirente sürüklüyor.
Gazeteci Matt Owens, kız kardeşi Mandy ile Miami Beach'te bir gece kulübünde eğlenirken gözünü sadece birkaç dakikalığına ondan ayırır ve Mandy aniden ortadan kaybolur. Ertesi gün genç kızın eski bir otel odasında, bir buz kıracağı ile vahşice öldürülmüş cesedi bulunur. Yaşadığı büyük suçluluk duygusuyla yıkılan Matt, kardeşinin eşyalarını teslim aldığında polisin gözünden kaçan hayati bir ipucu yakalar: Mandy’nin iPod’una, onun müzik tarzıyla hiç uyuşmayan gizemli bir şarkı yüklenmiştir.Bu şarkı, The Rolling Stones’un "Too Much Blood" (Çok Fazla Kan) parçasıdır ve sözlerinde Paris’ten bahsetmektedir. Matt, bu karanlık izin peşinden Paris’e kadar gider ve orada Fransız polis müfettişi Eve ile iş birliği yapar. Kısa sürede fark ederler ki Mandy ilk değildir; karşılarında kurbanlarını sadece sarışın kadınlardan seçen ve her cinayetin ardına dijital bir "ölüm şarkısı" bırakan, kurbanlarıyla kedi-fare oyunu oynayan acımasız bir uluslararası seri katil vardır.
Normalde katilin en son sayfada açıklandığı klasik "Katil kim?" (Whodunit) tarzı polisiyeleri severim. Fakat bu kitapta yazar katilin kimliğini bize en baştan veriyor. Buna rağmen hikaye sürükleyiciliğinden hiçbir şey kaybetmiyor. Katilin zihnini okurken, Matt'in adım adım ona yaklaşmasını izlemek bende bambaşka bir gerilim ve merak uyandırdı.
Hepimizin günlük hayatta severek dinlediği sıradan bir şarkının, bir kadının ölüm fermanı olması fikri tüylerimi ürpertti. Kitabı okuduktan sonra kendi müzik listeme bakarken bile "Acaba?" diye düşünmeden edemedim. Yazarın cinayet sahnelerini müzik ritmiyle senkronize etme
