Mürsel Proust
@MurselProust
13 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Delirenler herhalde kendilerine acı veren şeye teslim oluyordur, ruhundaki sarsıntılardan yavaş yavaş zevk almayı öğreniyordur.
Biz kendisini unutunca, coşkun bir sel gibi geçen zaman dikkatimizi her saniyesine çevirince, düz ovada kıvrıla kıvrıla akan tembel bir nehre dönecektir.
Ama zaman daha geçmeden, henüz geçerken, onun geçişini adeta gözle görür gibi şuurlu ve uyanık bir şekilde hissedebildiğimiz gün, öyle geliyor ki bana, bizden habersiz geçmiş zamanın bizde yaratabileceği bütün acı sürprizleri ortadan kaldırmış olacağız.
Yazar olmak inandırıcı olmak mıdır, yoksa samimi olmak mı diye sorsalar, samimi olmayı seçerdim ben. Hatta gülünç olma pahasına.
Sırasız konuştuğuma, bir yazdan, bir kıştan dem vurduğuma, ordan oraya atladığıma bakmayın. Her sabah kırk elli dakikalık krallığımda zamanı alt üst etmek, mevsimleri umursamamak, sap derken saman demek özgürlüğümü hoş görün. Görmeseniz de zaten ben bildiğimi okurum.