Mutnefertari
@Mutnefertari
Historynin story tarafından. Geceli.
Şu anda okuduğu kitap
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir adam dusunun yaratilistan sonrasini oya gibi ilmek ilmek islesin duslerinize...
iste o adamTolkien!
Baslangicta karakter coklugundan kurgunun icine girmekte zorlanabilirsiniz. Ama bir kere dalinca sayfalarin nasil aktigini anlamiyor insan.
Luthiel ve Beren'li kisimlarda yasadigim huzun, Melian'in durusuna duydugum saygi, bazen beni kizdirsa da Thingol'un karakterindeki guce saygi duydum okurken. En cok da Tolkien'in zekasina...
ilerleyen zamanlarda bir daha okurum dedigim cok az kitap var. Ama Silmarillion bir degil bir kac kere daha okutacak kendini. Bu ilk okumamdan aldigim zevkten daha fazlasini hissederek okuyacagim her defasinda...
Okumadan ölmeyin!
İkinci okuma güncellemesi:
Bu defa daha bir lezzetliydi sanki... İlk okumamda dikkatimi çekmemiş ne kadar çok şey varmış...
Çok ilginç bir deneyimdi, Damızlık Kızın Öyküsü'nün yazıldığı zamandan bu yana (googlea göre 1980'lerin ortaları) yaklaşık 40 yıl geçmiş... Kitabın sonundaki "Teşekkür" bölümünde yazar Gilead'ın sonunu yazmak için bu eseri kaleme aldığını belirtmiş. Benden önce yazılan yorumlara baktığımda çoğu okurun hayal kırıklığına uğradığını gördüm. Benim için hayal kırıklığı değildi...
Özellikle Lydia Teyze'yi tanırken yaşadığım şaşkınlık bile yazara şükran duymama yeter. En eleştirdiklerimiz hakkında yargıda bulunurken onları eleştirdiğimiz tavırlarının sebebini anlamaya yönelik değerlendirmek adına harika bir kitaptı.
Dizi olmasaydı gerek Damızlık Kızın Öyküsü gerek Ahitler bu kadar gündem olur muydu bilemiyorum ilk kitapla çizgi olarak farklı olduğunu kabul etsem de özellikle "teşekkür" kısmında Gilead'ın yıkılışına dair yaptığı açıklama bile içeriği anlamak adına çok değerli... Günümüzde Gilead yok ama Gileadlar olmasını isteyen insanlar olduğunu görebiliyoruz. Sırf bu sebepten bile olsa okunması gereken bir kitap.
Çok şey beklemeden ama ayrıntıları kaçırmamaya çalışarak okunması iyi olacaktır.
Okumakta zorlanacağınız ama düşünsel bağlamda öğretici olabilecek bir kitap arıyorsanız ve Körlük'ü okuduysanız Saramago'nun büyülü dünyasına yeniden hoş geldiniz...
Evet kitap akmıyor, evet Saramago'nun bildiğimiz üslubu-sadece nokta ve virgül kullanarak uzun monologlar şeklinde yazmasından bahsediyorum- zorluyor ama sabredip odaklanmayı başarabilirseniz içine girdiğiniz olayları yaşıyormuş gibi hissediyorsunuz. Hatta çoğu insanın "bu olaylar bana çok tanıdık geliyor" diyebileceği bir eser bu. :)
Körlüğü okuduğumda görmekle görmemek arasındaki farkı iliklerimde hissetmiştim, daha doğrusu görmenin her zaman gördüğünü anlamlandırmak adına yetmediğini düşünmüştüm. Görmek'i okurken gördüklerimizi anlamlandırma sürecinde aldığımız kararların ne kadarını vicdanımıza ne kadarını çıkarlarımıza göre verdiğimizi sorguladım.
Benden önce kitabı okuyanların neler hissettiğine baktığımda eserin genelde Körlük'le mukayese edildiğini gördüm. Bu iki kitabı birbirinin devamı olarak adlandırsak da vermek istedikleri mesaj bağlamında birbirinden farklı içerikler olduğunu düşünüyorum. Yine Körlük'ten tanıdığımız insanlarla karşılaştığımda kendimi mutlu hissettiğimi söyleyebilirim.
"Şurada burada gezip duran sözcükleri nasıl bir araya getirebileceğimizi bilseydik dünya belki biraz daha yaşanabilir bir yer olurdu..." diyordu bir sayfada Saramago, sözcükleri bir araya getirip bize yeni dünyaları keşfetme şansı verdiği için, dünya hakkında düşünmemizi sağladığı için minnetle...
