Kelimelerin koynunda uyurum bazen…
Mühendis aklımla inşa ederim yapıları, ama ruhum hep bir dizeye yaslanır.
Kitaplar benim sessiz yoldaşlarım; her sayfa yeni bir ömür, her cümle başka bir evren.
Aşkın ne olduğu kadar ne olmadığına da ışık tutuyor. Gerçek sevgi, karşımızdakini değiştirmeye çalışmadan, onu olduğu haliyle kabul edebilmektir. Murakami, sevmenin aktif bir eylem değil, bazen sadece “orada olmak” olduğunu hatırlatıyor. Sessizlikle, sabırla, beklentisizce… Sevgiyi sahip olmak ya da birine ait olmakla karıştıran modern anlayışı karıştırdık, “sadece olmak” halini kutsuyor. Aşk; düzeltmeye çalışmadan, eksikleri tamamlamadan da mümkündür. Ve belki de en kıymetlisi, o kişinin kendine dönüş yolculuğunda sessizce tanık olabilmektir.