svcnhmtgldmrlp
@Nacves
Felsefe Grubu Öğretmeni/Atatürk Ü./2014
Psikolog/Dicle Ü./2024
318 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Ama sakin kalmaya uğraşarak bütün hayatım boyunca ve bugüne kadar benim için söylemenin çok önemli olduğunu hissettiğim şeyi birileri dışarı fırlayıp kaçmadan önce sonuna kadar söylemeyi başarabileyim diye muhtemelen hızla okudum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Valery der ki: Her iyiliğin için özür dilemelisin. Hiçbir şey bir başkasını iyilik kadar incitemez.
Bir şeye karşı ağlayacakmış gibi hissettiğimde, aksine onunla yüzleşme gibi bir huyum vardı.
Bittiiiii bittiiii :) Bir seneye yakındır okumaya çalışıyorum. Nihayet bitti. Kötü kitap değil güzel hatta. Ama kitabın ilk yüz küsür sayfasında Oblomov yataktan kalkmaya çalışırken okuyucuya da tembellik bulaşıyor. Oblomov, hayatı yaşamak için çaba göstermedikçe benim de kitabı okumaya pek çabam olmadı sanki. O erteledikçe ben de onu okumayı erteledim. Neyse ki üzerimde Oblomovluk olmadığına ikna oldum ki kitabı bitirdim. Bir yerde tembelliğinden bahsederken Olga bayılıyor, oraya çokça güldüm. Benim de tembelliğe tahammülüm o sınırda ama bu kitap özelinde bir tembelliğim oldu :) Ataletten kurtulamayanlara öneriyorlarmış, ben önermem ki kitap bununla nasıl başa çıkacağına dair bir yol göstermiyor, seni de sinirlendirip ortada bırakıyor sadece. Klasik kitap severler okusun, tembeller kalksın yürüsün.
