Ama soruşunda eskisi gibi kötü niyet değil de üzgün bir eda vardı; sanki arada geçen zaman içinde bu dünyanın ne kötü bir şey olduğunu öğrenmişti; öyle kötü ki karşısında insanın kendi kötülüğü tümüyle silinip gidiyor ve anlamsızlaşıyordu.
...içimizde en güçsüzü annemizdi; çünkü hepimizin ortaklaşa katlandığı üzüntüyü çekmekle kalmıyor , aynı zamanda teker teker her birimizin de üzüntüsünü paylaşıyordu.