Hayatı boyunca sevgi açlığı çekmişti. Sevgiye hasretti. Varoluşunun temel talebiydi sevgi. Ama hiç sevgi görmemiş ve zaman içinde katılaşmıştı. Sevgiye ihtiyaç duyduğunu fark etmemişti bile.
Hep aynı ses, aynı şarkı
Aynı sağır gökyüzü
Dilsiz bir deniz
Kör bir düzen
Yalancı yüzler, aptalca bakışlar
O iki yüzlü selamlar
Hep aynı tempoyla giden mânâsız bir gün
Hep o değişmeyen puslu ikindi üstleri
Ve hep aynı yorgun, zoraki akşamlar ...
Aşık olduğum tüm renkler
Gözlerinde yer edindi
Belli ki seni sevmemi istedi yeşiller
Aşkı gözlerinde görmemi istedi kahveler
Yoksa bu denli bir sevdaya
Başka nasıl karışabilirdim ki?