Kendine bir anlam ve varlık yüklemek aslında gerçekte ne zordur,bunu sabit ve gerçek kılmak,o siluet bir an geçerken "Aaa Hikmet!" dedirtmek ne zordur.Yaşamın ve yaşantıların içinde kaybolmamak ne zordur. Gerçekten ne zordur. Geçerken "O bendim," demek ve buna yine de bir anlam verilememesi ve kendini kendi gözünle bile seçememek ne zordur,ne zor.
Ben babamla aramızda açılan boşluğa düşmemek için durduğum kenarın çevresinde yürümeyi tercih ettim. Hatta diyebilirim ki başka da yürüyebileceğim bir yol yoktu. Ama o boşluğu, o baş döndürücü karanlığı bilmemiş, görmemiş, inkâr etmiş değildim. Babamdan uzaklaşırken yerleşemediğim, şeklini alamadığım bir şeyi kenara koyuyor gibiydim.