“Üstadım” dedim, “Nedir bu duyduğum uğultu,
Kim bu insanlar böylesine kahreden acıları?”
Cevapladı: “Bu perişan hayatı,
Durmaksızın sürdüren bu ruhlar acınası,
Ne yerilecek ne övülecek ömürler yaşamışlardı.”
Yok mu önce istediklerini sonra istemeyenler,
Yeni gayeler uğruna ilk amaçlarından dönenler,
Böylece başladıkları şeyi bütünüyle terk edenler,
O kasvetli yamaçta işte bu misaldi halim,
Zira aceleyle üstlendiğim,
Vazifeden düşününce vazgeçtim.