Necip G.
@NeGe
Native Content Manager @ Demirören Medya
“Her okur oturduğu koltukta birer Crusoe’dur.” (Alberto Manguel)
"Ben cenneti hep bir çeşit kütüphane olarak düşlemişimdir." (Jorge Luis Borges)
KENDİNE SELAM SÖYLE!
Osmanlı topları vikont Medardo'ya çevrildiğinde oradaydım. Yeni rütbe almış genç bir teğmendi. Bir bütün olarak atının üzerinde duruyor, uzaktan bakıldığında içindeki iki farklı insan ayırt edilemiyordu. Doğduğu günden bu ana değin hiç tutarsızlık göstermemiş, özgüveni yüksek genç bir adama benziyordu. Topu ateşleyen yeniçeri, selam söyle dedi, içindeki diğer yarıya. Artık sizi ayırıyorum. Bundan böyle misafir olarak göreceksin diğer yarını. Geçirdiğiniz güzel günler anı olarak dursun, bu güllenin fitili gibi ateşlesin ruhunuzu.
Belki de Pietrochiodo usta'nın yaptığı bir pergel etrafında düello etmek gerekecek rahibeler çayırında. Sizden başka kimsenin göremeyeceği kıyasıya bir düello. İncelemenin başında verilen selam iki yakayı bir araya getirememişse kılıçlar konuşsun artık. Bu kavga sona ersin. İyilikle veya kötülükle.
"İnsan, iki elinde de bir kılıç, kendi kendisiyle çatışıyordu." (s.147)
Düelo yapılırken oradaydım. "İkisi de âdeta, bir şey olmayan tarafa, yani kendisinin bulunması gereken tarafa saldırmada inat ediyordu."(s.148) İki düşman nasıl hırsla saldırırsa diğerine, öyle saldırıyordu kılıçlar. Hatta korkarım düşmanlıktan biraz daha fazla hınç vardı. Bu neyin nefreti, hangi yarım kalan duygunun bilemem. Yarım mı daha iyi, tam mı, onu da bilemem. Savaşta düşmana kurşun atmayı kendine yediremediği için havaya ateş edenler olduğunu duymuştum. İnsanın kendiyle savaşından çok önce, İkinci dünya savaşında. Bu savaş başka. Burada tam bir nefret içinde saldırıyordu hasımlar. Düşmanın tam kalbine yapıyordu hücumunu. Sağda olan biraz daha şanslıydı. Kalbi olmayanın kazanma şansı daha büyüktü bu savaşta!
Calvino neden yapıyorsun bunu? Kafamı karıştırıyorsun. Düello içinde hissediyorum kendimi. Sadece biraz büyülü gerçeklikle geçiştirilebilecek bir konuyu derinlere
Necip G. isimli okura yanıt verildi
Necip G.
Deneysellik konusuna kesinlikle katılıyorum Resul hocam. Zaten biraz da o yüzden, keyif alarak klasikleri okumaya devam ediyorum:) Arada bir karşınıza çıktığında keyifli olabiliyor ama hepsi bu!
Bahis Batılı bir yazar üzerinden yürüdüğü için biz de düello üzerinden aldık meseleyi. Oysa ki kendi kültürümüzde bunun tam karşılığı var;
“Ölmeden önce ölünüz!”
Bundan daha net bir düello çağrısı olabilir mi?
Bu kıymetli inceleme için tekrar teşekkürler. Yeni kitaplarda görüşmek dileğiyle...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
KENDİNE SELAM SÖYLE!
Osmanlı topları vikont Medardo'ya çevrildiğinde oradaydım. Yeni rütbe almış genç bir teğmendi. Bir bütün olarak atının üzerinde duruyor, uzaktan bakıldığında içindeki iki farklı insan ayırt edilemiyordu. Doğduğu günden bu ana değin hiç tutarsızlık göstermemiş, özgüveni yüksek genç bir adama benziyordu. Topu ateşleyen yeniçeri, selam söyle dedi, içindeki diğer yarıya. Artık sizi ayırıyorum. Bundan böyle misafir olarak göreceksin diğer yarını. Geçirdiğiniz güzel günler anı olarak dursun, bu güllenin fitili gibi ateşlesin ruhunuzu.
Belki de Pietrochiodo usta'nın yaptığı bir pergel etrafında düello etmek gerekecek rahibeler çayırında. Sizden başka kimsenin göremeyeceği kıyasıya bir düello. İncelemenin başında verilen selam iki yakayı bir araya getirememişse kılıçlar konuşsun artık. Bu kavga sona ersin. İyilikle veya kötülükle.
"İnsan, iki elinde de bir kılıç, kendi kendisiyle çatışıyordu." (s.147)
Düelo yapılırken oradaydım. "İkisi de âdeta, bir şey olmayan tarafa, yani kendisinin bulunması gereken tarafa saldırmada inat ediyordu."(s.148) İki düşman nasıl hırsla saldırırsa diğerine, öyle saldırıyordu kılıçlar. Hatta korkarım düşmanlıktan biraz daha fazla hınç vardı. Bu neyin nefreti, hangi yarım kalan duygunun bilemem. Yarım mı daha iyi, tam mı, onu da bilemem. Savaşta düşmana kurşun atmayı kendine yediremediği için havaya ateş edenler olduğunu duymuştum. İnsanın kendiyle savaşından çok önce, İkinci dünya savaşında. Bu savaş başka. Burada tam bir nefret içinde saldırıyordu hasımlar. Düşmanın tam kalbine yapıyordu hücumunu. Sağda olan biraz daha şanslıydı. Kalbi olmayanın kazanma şansı daha büyüktü bu savaşta!
Calvino neden yapıyorsun bunu? Kafamı karıştırıyorsun. Düello içinde hissediyorum kendimi. Sadece biraz büyülü gerçeklikle geçiştirilebilecek bir konuyu derinlere
Necip G.
Yorumda “küçük bir sahneden büyük resmi gösteren anlatımları seviyorum” demişsiniz ya Resul hocam; ne de güzel özetlemişsiniz hem kitabı, hem de incelemenizi (sizin incelemenizde büyük resim kitap oluyor haliyle:))
Calvino ile bu yılın başında ‘Bir Kış Gecesi...’ kitabı ile tanıştım. Çok keyifli olmakla birlikte okuru oldukça hırpalayan, yoran bir kitaptı. Calvino her kitabında veya serisinde bu tarz şeyleri seven ve deneyen bir yazar olarak ön plana çıkıyor. Şu incelemeyi okuyup da kitaba ilgi duymamak neredeyse imkansız.
İnsanın zaman zaman ikiye bölünmesi bana sorarsanız bir ihtiyaç. Ama bu bölünmeyi kimin yaptığı önemli tabii. Kendiniz mi yoksa bir başkası mı? Bir başkasına bıraktığınızda ortaya daha yıkıcı sonuçlar çıkabiliyor:) İnsanın cesaretini toplayıp doğru zamanda kendiyle bir düelloya çıkması bana iyi bir fikir gibi geldi:) Kılıcımı iyice keskinleştirip yapacağım bu daveti...
Emeklerinize sağlık, selam ve sevgiler...
İleri görüşlülük bu olsa gerek:)Siyaset
“Demokrasiye değil, parlamenter anayasacılığa karşı olan ve parlamentarizmi ortadan kaldıran diktatörlük düşüncesi yeniden güncellik kazanacaktır.”
Necip G. isimli okura yanıt verildi
Necip G.
Görünen köy kılavuz istiyormuş bazen Sümeyra hanım:) Ben böyle bir çıkarım yaptım kendimce...
İleri görüşlülük bu olsa gerek:)Siyaset
“Demokrasiye değil, parlamenter anayasacılığa karşı olan ve parlamentarizmi ortadan kaldıran diktatörlük düşüncesi yeniden güncellik kazanacaktır.”
Necip G. isimli okura yanıt verildi
Necip G.
:))) Benzer işler...
İleri görüşlülük bu olsa gerek:)Siyaset
“Demokrasiye değil, parlamenter anayasacılığa karşı olan ve parlamentarizmi ortadan kaldıran diktatörlük düşüncesi yeniden güncellik kazanacaktır.”
Necip G.
Kitabın yazıldığı yıl: 1923