Necla Kılınç
@NeclaKILINC
Kendi dünyasında küçük bir kız çocuğu ruhum..
Her doğum, ölümle ikiz kardeştir, herkes unutur ikizini, ama o gıkını çıkarmadan yıllarca ensende yaşar, günü gelince de meydana çıkıp yalnızca o konuşur.
İnsan kan ve acı içinde, çığlık çığlığa doğar, duyulan ilk şey ağlama sesidir, doğumun kendisi pek de doğal bir süreç değildir, bu daha çok acı verici, neredeyse acimasiz bir eylemdir. Bu, henüz oluşmuş hayat hakkında da bir şeyler söyleniyor mu?
Boş bir kayanın bakiliği mi, mis kokulu ömründe kısa sürede yapraklarını yitiren gülün faniliği mi hangisi daha iyi?