NÇ
@Nejmiyecgrci
Öğrenci
ERÜİF
Kayseri
44 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Bu kitabı 2019 yılında almıştım..ardından heyecanla okumaya başladım. Kitabın kapağında,"aşka,aşıklığa ve dostluğa dair.."ibaresi bulunuyor.. bu durumda ben yalnızca dostluk kısmı için okumaya başlamıştım. Lakin gönlüm satırlarda yazılanları kavrayacak bir düzeyde değildi o yüzden yarım bıraktım. Bir gün gönlüm yeşerirse,orada biri hayat bulursa şayet o gün tekrar kitabı okumaya başlayacağım diye kendime söz verdim. 3 yılın ardından kitapta satır aralarını dahi okumaya çalışan, gönlünde papatyalar açmış biri olarak bu eseri okudum. Velhasıl insan sadırda (صدر) olmayan şeyi, satırlardan öğrenemez..bir kitabı okumanın vakti dâhi nasiptir..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Son zamanlarda kitap okumaya pek zaman ayıramayan(!) biri olarak tek solukta okuduğum bir eser oldu. Duman adamların aslında an be an karşımızda olduğunu her satırda hissettim. Modernleşen dünyada her şeyin makinesi çıkarak aslında bizim işlerimizi kolaylaştırmak yerine bizden çok şey çaldığını görmüş oldum. Çaldığı şeylerin başında da samimiyet ve vaktimiz geliyordu. Yer yer hüzünlendiğim , acaba bundan sonra ne olacak diye meraklandığım bir kitaptı. En etkilendiğim cümle ise; "Zaman yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir." oldu.
Nureddin Zengi gibi bir şahsiyeti bu kadar geç tanımış olmak bana hüzün olarak yeter.. Allah ondan razı olsun her alanda örnek bir Müslüman lidermiş meğer..
Hayata bakışınızı değiştirecek, çok yönlü düşünmenizi sağlayacak hatta ara ara kendinizi sohbetin içinde bulduğunuz bir eser. Her şeyden evvel içimize bakalım aradığımız her neyse içimizde bir de gökyüzüne bakmayı sakın unutmayalım. Tabi yüksek binaların arasında gökyüzüne bakmak ne kadar mümkünse.. Her bölümünde sizin ruhunuza iyi gelecek bir yanı olacaktır bu eserin. Bir bölümünde diyor ki "Rızık, takdir edilen kadardır. " dünya meşkalesine dalıp Yaradanı unutmaya değer mi? Rahman olan Allah rızkını da yarattı. Zaten iki nefes arasında geçiyor ömür. Doğuyoruz ciğerlerimize bir nefes alıyoruz, ölürken bir nefes veriyoruz.. Bize düşen dünyaya niçin gönderildiğimizi bilip öyle yaşamak.. Bir de asla umutsuz olmamak.. Çok hoşuma giden şöyle bir cümle geçti : "Bir de ümit var. Çölde çiçek açması gibi bir duygu ; tüm kabuslardan, fırtınalardan, depremlerden sonra bir şeyleri yeniden yapabilme iradesi, gayreti ve bir anlamda tünelin ucundan görülen ışık." biz o ışığa ulaşabiliriz eğer umut edersek hatta o ışık benim yeniden İslam medeniyet tasavvuru oluşturmamı sağlar, cani gönülden inanırsak.. Bolca tefekkür etmeyi sağlayan akıcı bir eser. Bir ömür boyunca ölümsüz olana gönül vermemiz duasıyla..
İlk defa bir Mustafa Kutlu hikayesini haftalarca elimde sürükledim.. Artık bitsin de yeni bir kitaba başlayım diye kendimi zorlandığım bir eser oldu. Kafamın içinde çok şey var şu sıra belki ondan belki kitaptan bilmiyorum ama pek sevemedim bu hikayeyi..
