İnsan bir şey bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu. İnsan tekrar tekrar bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu, düşünüyor, düşünüyordu, şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız. Yalnız.
Gerçekten çok acılar çektim. Yüksek dalgalar arasında batıp çıkan bir sandal gibi ne acılar ne takipler ne kaçışlar yaşadım. Ama hangi uğurda? Doğruluktan ayrılmadığım, vicdanımın sesini dinlediğim için.