Neşe Akpınar
@Nesehanim
107 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Anadil Ve Düşman Diller
Başlangıçta yalnızca tek bir dil vardı. Bu dil nesnelerdi, şeylerdi, duygulardı, renklerdi, rüyalardı, mektuplardı, kitaplardı, dergilerdi.
Başka bir dilin var olabileceğini, bir insan evladını anlayamayacağım bir kelime telaffuz edebileceğini hayal bile edemezdim. 
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Şiirler
Kaybettiğim çocukluğu da ağlıyorum, üçümüzün çocukluğuna; Yano’nun Tila’nın ve benim.
Artık ormanda, ıslak toprak üzerinde, “mavi kaya” ya kadar yalınayak koşmak yok; tırmanacak ağaç, çürük bir dalı kırıldığında üzerinden düşülecek ağaç yok; düştüğüm yerde beni kaldıracak Yano yok; damlar da gece gezmeleri yok; bizi anneme şikayet edecek Tila yok.
İLK ADIMLAR
Dedemin ve anneannemin övünçlerini bir tarafa bırakacak olursak okuma hastalığım daha ziyade şikayet ve hoşnutsuzlukla karşılaşmama neden oluyor.
“Başka bir şey yapmıyor. Hiç durmadan okuyor.”
“Elinden başka iş geldiği yok.”
“Olabilecek en hareketsiz uğraş.”
“Tembellik.”
Ve en çok da “... yapacağına okuyor.”
Ne yapacağıma?
“Yapacak çok daha faydalı nice iş var. Öyle değil mi?”
