Hepimizin üzerimizde ikinci bir ten gibi taşıdığımız,adina bencillik denen şeyden yoksun kişi henüz anasından doğmadı,o ikinci te öylesine kalındır ki, birinci tenimiz evet yada hayır yüzünden hemen kanarken ona hiç birsey olmaz.
Sonra gene içimizden bir ses,"Artık imkan kalmadı," der. Bunun anlamı,öyle dönüp bize gelse de artik hayatımızda ona hiç bir yer vermeyeceğiz,demektir. Çünkü,artik o,bizim nazarımızda, temizlenmeyecek surette kirlenmistir. Tazelenmeyecek derecede çürümüştür,kokuşmuştur.