"İnsan sokağa düştüğü zaman hiçbir beklentisi kalmaz, hiçbir şey umut etmez. oysa ben aşktan bir şeyler beklemiştim. aşkı tanıyınca insan olduğumu hissetmeye başlamıştım. fahişeyken karşılıksız hiçbir şey vermez, hep alırdım. ama aşık olunca bedenimi, ruhumu, aklımı ve tüm çabamı düşünmeden verdim, kendimi tümüyle bırakıp bütün silahlarımdan, tüm savunmalarımdan arınarak çırılçıplak kaldım. oysa fahişeyken kendimi korur, her an savaşırdım; hiç korunmasız kalmazdım."