Nevnihalç
@Nevnihalce
Çok okur, yazar.Kedi, ağaç, çiçek sever..
Edebiyat
Lisans
1980
116 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Yaşadım Demek İçin Ne Yapmalı?
Kitap, yargıç İvan İlyiç’in ölüm haberiyle başlıyor.Bu beklenen ölüm haberiyle iş arkadaşlarının tavırlarına şahit oluyoruz. Bundan sonra ise geriye dönüyor ve İvan ilyiç’in hayatına en başından şahit olmaya başlıyoruz. Toplumda makbul kabul edilen insanlardan biri İvan.Başarılı bir eğitim hayatının ardından gelen başarılı bir iş hayatı.Ardından evlilik, çocuklar ve güzel bir ev.. Ne kadar güzel görünüyor değil mi? Konut kredisi veya mobilya reklamlarındaki aileler gibi.Herkesin hayalindeki resim bu. Peki ya resmin içindekiler? Aslında gerçekten mutlular mı? Çoğu zaman insanlar, bunu kendilerine sormak için hiç fırsat bulamazlar.Hayat öyle hızla akıp gider ki.Ama bir gün bir şey olur. Hastalık, ölüm, iflas, ayrılık vb. İşte genellikle o zaman hayatı sorgulamaya başlar insan. Dünyaya neden gelmiş, neden yaşar, hayatın anlamı nedir,… Soruların ardı arkası kesilmez. İşte kitabımızın kahramanı İvan İlyiç de çaresiz bir hastalığa yakalanınca, sormaya başlar tüm bu soruları. Gerçekten yaşamış mıdır? Mutlu olmuş mudur?
Ona göre hayatının başlangıcından itibaren mutluluğu gittikçe azalmıştır. Özellikle de evlilikten sonra.
Hastalık döneminde de eşinin, yakınlarının ona umursamaz gelen tavırları, çektiği acıların anlaşılmaması, kimsenin onun için gerçekten üzülmemesi, beklediği şefkatin gösterilmemesi kederini arttırır. Oysa insan bu en zayıf anında sarıp sarmalanmak, sevilmek ister. İvan, üzülse de nerde hata yaptım ya da bana neden böyle davranıyorlar diye kendini sorgulamaz ya da suçlamaz. Suçu da yoktur aslında. O, işini iyi yapmış, toplumun ondan beklediklerini yerine getirmiştir. Babalığını, kocalığını sorgulamaz. Romanın yazıldığı yıllarda belki de bunlar düşünülemezdi. Eğer bugün yazılsaydı onun baba ve eş, rolleri derinlemesine irdelenir ve yazar, kahramanın hatalarını
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç!
Aziz Bey Hadisesi
Kitabın kapağını kapattıktan sonra düşündüm. Neden yazmış bunu dedim.Üstelik bir kadın yazar.Neden? Empati kurdukça anladım.Aziz bey, bu coğrafyada yaşamış ve yaşayan binlerce hatta milyonlarca erkeğin bir nevi prototipi.
İlk gençliğini avarelikle geçiren, bir baltaya sap olamayan, “okuyamayan ” “sigortası,maaşı olmayan” bir adam Aziz Bey. Ve bunları yapamayan bütün erkekler gibi başarısız kabul edilen” adam olamayan” bir tip.
Bu yüzden babası tarafından da sevilmeyen, onaylanmayan Aziz Bey’in hayattaki en büyük başarısı kendi kendine öğrendiği tambur çalmak. Tabii babası tarafından sayılmasa da bu, Aziz Bey’i hayata bağlayan tek şey.
Aziz bey, avarelik yıllarından sonra ilk defa aşık olur.Hem de onun peşinden başka bir ülkeye gidecek kadar. Ancak gözleri öyle kördür ki kızın onu sevmediğini anlayamaz. Ve terk edilir.
Tamburu imdadına yetişir ve onunla hem geçimini sağlar.Hem de hayata tutunur.
Sonra ülkeye dönen Aziz Bey, annesinin vefatını öğrenir. Dik başlı olmasına rağmen babasından defalarca af dilese de kabul görmez.
Meyhanelerde tamburi olarak epeyce şöhret yakalar. Bu sırada tanıdığı sessiz sakin bir kızla evlenir.Bu defa sevdiği için değil sevildiği için.
Ama bu mütevazi sevginin değerini bilmez. Karısına kıymet vermez, ilgi göstermez. O işiyle, alkışlarla, mey sofralarında sefa sürerken eşi, yalnız ve daima ona kırgın bir hayat sürer. Aziz Bey, ise umarsızca yaşar. Ta ki karısı hastalanana kadar.. O zaman anlar nasıl ihmal ettiğini, onu hiç görmediğini., Ancak çok geçtir ve kadın ölür. Onunla birlikte Aziz Bey’in çöküşü de başlar.Yaşlanmış, devri geçmiştir,.Meyhane sahibiyle yaşadıkları tartışma ertesi evinde ölür.
Aziz Bey Hadisesi, uzunca bir öykü formunda olsa da içinde bir çok temayı, barındırıyor.
Baba oğul çatışması.
Sağlıksız karı-koca