Boşluğun doruğuna ulaştım, hiçbir şeyin bütünlüğüne. Beni intihar etmeye sürükleyecek dürtüyle birinin yatağına erken yatmasını sağlayan dürtü aynı. Bütün niyetlerden ölümüne sıkıldım.
Niçin mutlaka hayatta bir devam istemeli ve neden bir ihtiras sahibi olmalı? Bütün bunların lüzumu ne? Bütün pınarlardan içmiş olsam bile ne çıkar? Lezzetle bitirdiğimiz her kadehin dibinde hep aynı ifrit, kül rengi hadekalarında hiçbir aydınlığın gülmediği kayıtsız, sabit gözlerle sarhoşluğumuzda gülecek olduktan sonra....