Nisa Güran
@Niia
Şu anda okuduğu kitap
Yine su gibi akıp giden bir Şermin Yaşar romanı. Yazarın dili yine sade, süslemelerden uzak, apaçık dupduru. Konu hayatın bizzat ta kendisi. İçine anında çekti.
Çocuklarından istediği ilgiyi sevgiyi görememiş, eşini kaybettikten sonra yapayalnız kalıp uzakta bir köye yerleşen Selime teyze ve çocukken anne babası tarafından terk edilmiş, babaannesi ve dedesiyle yaşamaya başlayıp onların ölümüyle yapayalnız kalmış Meltem… “Tesadüf” bu ya iki karakterimiz buluşuyor ve dertleri bir masal gibi ortaya dökülüyor. Kul sıkışmayınca hızır yetişmezmiş.)
Okurken çok üzülüp ağladım. Kendime ağladım, bir gün anne babamı kaybedecek olmama ağladım. Sevdiklerim teker teker göçecek ya buna ağladım
Anlaşamıyorduk. Neden ayrıldınız? Anlaşamadık. Neden boşandınız? Anlaşamadık. Anlaşamamak çok anlaşılır bir nedendi ayrılmak için ama kimseye bu kadar açıklama yeterli gelmiyordu. Daha geçerli sebepler istiyordu toplum bizden. Hiç değilse şiddetli bir geçimsizlik istiyordu. Oysa şiddetsiz, sessiz bir geçimsizlik de az şey değil ki. Aynı evi paylaşan, hiç konuşmadan, kavga etmeden, birbirine dokunmadan seneler geçiren insanların geçimi de geçimsizlik değil mi? Çiçeği ha bir günde koparıp atmışsın kökünden, ha yavaş yavaş solmasına izin vermişsin.
Livanelinin birçok kitabını okudum ama üç dört yıldır hiç okumuyordum uzun zamanda sonra bu kitabını okudum ve beni inanılmaz rahatsız etti. Konu zaten rahatsız edici ama yazarın bakış açısı, konuyu işleyişi, genellemeleri beni çok bunalttı. Sonunu merak ettiğim için zorla bitirdim. Kitap da güzel konu da güzel akıcı da aslında ama Livanelinin basmakalıp görüşleri, Türkiyenin batısı hariç her yere yukardan bakışı dikkatimi çekti ve kendime şunu sordum; acaba önceki kitaplarında da bu abesti de ben mi göremedim. Zaten görüşlerini biliyorum kendisini severim de, ama bu abartı geldi. Askere olan bakışı özellikle alttan alttan verdiği rahatsız edici cümleler. Sağ sol fark etmeden askerimizin yanında değil miyiz biz hep ya. Diğer genellemeleri de zaten bölge bölge biliyoruz doğu, iç anadolu vs “aydın” insanın çıkmayacağı, full yobaz, hep uçlarda yaşayan, dine bağlı görünüp ahlaksızlık yapan insanlarla dolu. Elbette böyle insanlar da var, her yerde var. Ama bunu hangi cüretle genelleyebiliriz ki? Serenada huzursuzluğa bakın farklı milletleri nasıl güzel tahlil edip anlatıyor. Ancak konu Türk milletine geldiğinde hep bi falso. İyi karakterler hep aynı, açık saçık giyinen okumuş bir yerlere gelmiş su gibi alkol içen. Elbette iyi insanlardır ama hepsi iyi nasıl diyebiliriz, ya da kıyafeti iyi olmayan, dinine bağlı olan biri kötü mü. İnsanın iyisi ve kötüsü vardır ancak bunu şu bu kesim iyi diğer kesim kötü diye genelleyemeyiz. Biz kimiz ki bu genellemeyi yapabilelim
Overall, konu güzeldi arkadaşlar. Cidden akıcıydı da sadece milli değerlerimize, Türk toplumuna bu denli laf etmesine dayanamadım. Ama yazıldığı yılda cesurca toplumsal eleştiri yapabilmesi başarılı.
