Tesadüfen elime geçen bir kitap oldu. Kitap adını Beethoven’ın Kroyçer Sonatından alıyor.
( Kitaptan bir alıntı: “Beethoven’ın Kroyçer sonatını çalıyorlardı. O ilk prestosunu biliyor musunuz? Sesini yükseltti Pozdnişev: Uf!Uf!Uf! Müthiş bir şeydir! Hele o girişi…)
Kitap da müthiş bir şeydi..
Pozdnişev adında bir tren yolcusunun vagonda bulunan yolcuların sohbetine dahil olması ile başlayan ve kendi ilginç hayat hikayesini, itiraflarını, düşüncelerini anlatması ile kurgulanmış bir eser.
Tolstoy okumak gerçekten bir zevk. İnsanı yormuyor, sıkmıyor, sade dili ile akıp gidiyor. Çok yerin altını çizdim.. Evlilik, aşk, çocuk, ahlak, sadakat, cinsellik, din, sanat, müzik birçok konuda filtresizce yazmış.. Evliliğe, çocuk sahibi olmaya, cinselliğe karşı gerekçeli bir duruşu var yazarın bu kitapta. Ben çoğu konuda hak verdim düşüncelerine ama Tolstoy’un bu katı ahlak görüşüne uyulacak olunursa kendisinin de söylediği ve *bence istediği gibi insanlığın sonu çabucak gelir 🪽