Nursena
@NrsenaC
13 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Gözyaşları içinde sönüp gitmiş dâhiler, değeri bilinmemiş yürekler, hatırlanmayan Azize Clarisse'ler, reddedilmiş çocuklar, sürgüne giden masumlar, hayata ıssız çöllerinden giren, her yanda soğuk yüzlerle, suskun yüreklerle, duymayan kulaklarla karşılaşan sizler, asla yakınmayın! Bir yürek sizin için açıldığında, bir kulak sizi dinlediğinde, bir bakış size karşılık verdiğinde mutluluğun sonsuzluğunu ancak siz hissedebilirsiniz. Tek bir gün kötü günleri silip atar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
-Bu acı zaman ile geçer mi acaba enişte?
-Her yara gibi o da kapanır kızım... Bahusus sen hemen hemen çocuksun... Önünde bütün bir hayat var... Bu yaranın izi bile kalmaz.
Bu teselli sözleri onu bilakis daha ziyade meyus etti:
- Ne fena bir şey söylediniz enişte...
-Niçin?
-Çünkü ben, bu yarayı çok seviyorum.
Ben bu adaya geldikten sonra müthiş bir kitap düşmanı kesilmiştim. İnsanlara bütün zehrin ondan geldiğine kanaat ediyordum. Kitap bizi hiçbir zaman hakikat olmayacak rüyalarla, arzularla zehirleyip çıldırtıyordu. Etrafımızdaki sakin hayata razı olamıyor, ömürlerimizin mütevazı nasibine kanaat etmiyorduk. Benim fikrimce insanlara kitap okutmak kanatları kesilmiş, ayakları bağlanmış kuşlara geniş ufukları göstermek gibi büyük bir zulümdü.
Kimse ağzını açıp tek kelime söylemedi. Boston o anda anladı ki, görünmez bir sınır onu, yıllar yılı yanyana çalıştığı, her biriyle ayrı ayrı dost olduğu, çok iyi tanıdığı bu insanlardan ayırmaktadır. Bu insanların yüzleri birden değişmiştir ve onlar şimdi sanki ilk defa gördüğü yabancılardır. Bu yüzler şimdi bir red, bir uzaklaşmadan başka bir şey ifade etmemektedir. Artık onların gözünde yaşayan bir ölüden başka bir şey değildir.
Üzülmeyin. Bir gün, acır belki.
Doktor, işini bitirdiğinde, “Dikkatli olmaya çalıştım. Fazla acımamıştır, umarım,” dedi.
“Üzülmeyin,” dedi Deborah ve gülümsemeyi başarmak için, düşen Anterrabae’nin yanından yukarıya doğru çıkarken uzun bir yol kat etmek zorunda kaldı. “Bir gün, acır belki.”
