Acaba uzun bir süre yalnız yaşayınca insan böyle mi oluyor, bir düşüncenin ortasında birden konuşmaya mı başlıyor, konuşmakla konuşmamak arasındaki ayrım siliniyor mu, içimizde kendimizle sürdürdüğümüz hiç bitmeyen sohbet hâlâ görüşmeyi sürdürdüğümüz insanlarla yaptığımız konuşmaların içine mi sızıyor, insan çok uzun süre tek başına yaşayınca birini ötekinden ayıran sınır bulanıklaşıyor mu, bu sının geçtiğini fark etmez duruma mı geliyor, diye düşünüyorum. Benim geleceğim de böyle mi olacak?
Reklam
İşin ilginç yanı, daha sonraları pek çok kez herkesin sevdiği insanların genellikle biraz silik, yumuşak, kimseyi kızdırmamak için ellerinden geleni yapan insanlar olduğunu görmüştüm...
Akıl bizi mutluluk tuzaklarına ve gösteriş amaçlı tüketime doğru çekmektedir : Çünkü insanlar, evrim süreci tarafından mutluluğun değil de başarının peşinden gitmek üzere şekillendirildiği için bir umut saygınlık kazanacaklarını düşündükleri sıfır toplamlı mücadelelerin peşinden giderler. Bu mücadelelerde elde edilen başarılar kısa vadede iyi hissettirir ancak duygu kalıcı değildir, üstelik gelecekteki başarı beklentisinin çıtasını da yükseltir.
... bir güçlükle karşı karşıya geldiğimizde gizli kalmış becerilerimiz açığa çıkar ve bu becerileri gördüğümüzde benlik kavramımız değişir. Gerçekten neye karşı ne kadar sebatkâr olduğumuzu kimse bilemez. Kendi kendinize şöyle dersiniz: " X'i kaybedersem yaşayamam " veya " Y'nin başına gelen benim başıma gelse yaşayamam." aslında bu ifadeler binicinin ağzından öylesine çıkan şeylerdir. X'i kaybederseniz veya Y'ye olanlar sizin de başınıza gelirse kalbiniz durmaz. Neyle karşılaşıyorsanız ona göre bir tepki geliştirirsiniz ve bu tepkiler çoğunlukla kendiliğinden ortaya çıkar.
Gerçek aşkın var olduğuna inanıyorum ama her daim sürecek olan şey tutku değildir ve olamaz. Mükemmel evlilikleri destekleyen gerçek aşk, birbirine sıkı bağlarla bağlanmış iki insan arasındaki, içinde biraz tutku barındıran, güçlü dostça aşktan başka bir şey değildir.
Reklam