Kendimi teselli ediyorumdur
Tekrar ediyorum: Bütün samimi insanlar ve işinde gücünde olanlar ahmak, dar kafalı oldukları için faal kimselerdir. Nasıl açıklamalı? Bakın şöyle: Bu çeşit insanlar , akılları kıt olduğu için herhangi bir konuda ana sebepleri araştırmadan hemen el altındaki ikinci derece sebeplere bağlanıverir ve doğru hareket ettiklerinden emin oldukları için de rahatlarlar; en önemlisi de budur zaten. Herhangi bir işe başlamadan önce ilkin rahatlamak, bütün şüphe ve tereddütlerden kurtulmuş olmak şarttır. İyi ama ben kendimi nasıl rahatlatayım? Dayanabileceğim esaslar, ana sebepler nerede?
Sayfa 19
Reklam
Bukowski bir ara şunu yazmış: “Hepimiz öleceğiz, hepimiz. Amma sirk ! Sadece bu bile birbirimizi sevmemizi sağlamalı ama sağlamıyor. Hayatın önemsiz meseleleri bizi eziyor, korkutuyor; bir hiç bizi yiyip bitiriyor.”
Sarhoştum, hatırlamıyorum:)
Sorun aldatırken yakalanan birçok kişinin özür dileyip, “bir daha asla olmayacak” nakaratını yinelemesidir, sanki penisler tamamen kazayla farklı deliklere girebilirlermiş gibi.
Aldatılanların çoğu da bunu kabul eder, partnerlerinin değerlerini, neye aldırıp neye aldırmadıklarını sorgulamazlar; acaba o değerlere sahip olan partnerleri birlikte yaşanacak kadar iyi insanlar mıdır?
Sağlam sınırları olanlar, iki kişinin birbirlerinin her ihtiyacına yüzde yüz yanıt vermesini ve sürekli ağırlamasını beklemenin mantıksız olduğunu bilirler. Arada bir karşılarındakinin duygularını incitebileceklerini de bilirler ama neticede başkalarının nasıl hissedeceğini belirleyemeyeceklerinin farkındadırlar. Sağlam sınırları olanlar sağlıklı bir ilişkinin diğerinin duygularını kontrol etmekle ilgili olmadığını bilirler, yapılması gereken her partnerin diğerinin gelişmesine ve kendi sorunlarını çözmesine yardım etmesidir.
Mesele partnerinizin kafaya taktığı her şeyi sizin de kafayı takmanız meselesi değildir; mesele onun neyi kafayı taktığından bağımsız olarak sizin ona önem vermenizdir. Koşulsuz sevgi budur.
Her şeyi kendine hak gören insanlar kendi duyguları ve eylemleri için başkalarını suçlarlar çünkü kendilerini sürekli kurban gibi resmederlerse sonunda birinin gelip onları kurtaracağına ve hep istedikleri aşka kavuşacaklarına inanırlar.
Başkalarının duygu ve eylemlerinin suçunu ve sorumluluğunu üstlenen hak sahipleri de partnerlerini “tamir ederek” onu kurtarırlarsa, her zaman açlığını çektikleri sevgiye ve takdire kavuşacaklarını sanarlar.
Bunlar her zararlı ilişkinin yin ve yang’ıdır: Kurban ve kurtarıcı; kendini önemli hissettirdiği için yangını çıkartanla, kendini Önemli hissettirdiği için yangını söndüren.