Bundan 5-6 sene önce ailem neden böyle neden gezmeme tozmama bu kadar karışıyorlar neden sürekli beni gözetliyorlar arkadaşlarım sürekli geziyor beni neden çok fazla göndermiyorlar neden her gittiğim yerde sürekli arıyorlar diye düşünüyordum, şimdi çok iyi anlıyorum. Bir çocuğum olmadığı halde gelecek için korkuyorum dünya çok kötü bir yer, onu bu kötülüklerden nasıl korurum onu nasıl hayırlı evlat yaparım diye evham yapıyorum, Anneme babama çok teşekkür ediyorum beni böyle yetiştirdikleri için. Bu devirde evlat büyütmek, yetiştirmek çok zor bi durum. Şimdi etrafımdaki insanların hayatlarına bakıp ailem iyi ki beni böyle yetiştirmiş şimdi beni göndermedikleri her yer izin vermedikleri her şey için onlara teşekkür ediyorum çünkü onların korkusunu şu anda anlayabiliyorum…
“Ayağa kalktım, banyo kapısını sessizce kitledim. Aynadaki bileğini tutan kıza baktım bakışları donuktu, yanaklarından damlalar süzülüyordu, nefret ettim ondan zayıf olduğu için, kırılacak bir kalbi olduğu için.”