Nur Kazancı
@Nurkznc
Yüksek Lisans
İnsan nedirFelsefe
“Bana insanlığın haysiyetini çekip almaya çalıştığımı söylediler ve ben de bunu başaramayacağımı zira insanlığın sahip olmadığı bir niteliği ondan çekip almanın mümkün olmadığını söyledim” Twainin insanlığın egosuna adeta muhalif olduğu işte o eser… İnsan Nedir?
İnsan Twaine göre bir makinedir, hem de öyle bir makinedir ki sistematik bir kurulumla meydana gelmiş sanki seri üretimdeki fabrikasyon ürünlerinden biridir. Elbette bu makineler birbirinden farklıdır. Twainin teoremine göre insanın ana bileşenleri eğitim ve mizaçtan meydana gelmektedir. Mizaç genetik kodlamalardan ötürü değiştirilemeyen atalarımızdan bize geçen karakteristik mirasımız. Eğitim karakterimizi dizginlemeye çalışan bir terbiyeci. Bu iki mekanik bizim hayat boyu makinemizi çalıştıracak iki ana parça. Bizim onun üstünde hiçbir yetkimiz ve etkimiz yok. Efendime söyleyim “olur mu öyle şey nasıl yetkimiz etkimiz yok?” Diyecek olursanız. Twain Beyler sizin içinizden geçirdiğiniz bütün soruları kendileri kitabında Sokratik bir üslupla anlatmış. Hem de kendine antitez bir karakter yaratarak. Nerde kalmıştık, bu makinede bir etkiniz yok çünkü daha önce söylediğim gibi, bu adı üstünde bir makine ve kendi kurulu mekanikleri var. Bu mekanikler sizden bağımsız hayatınızın bir parçası. Bundan dolayı da üzerinde bir yetki sahibi değilsiniz. Ve ne yapıyorsanız kendi çarkınızı çevirmek için. Yani ruhsal tatmin için. Hayatınızda karşılıksız yaptığınızı zannettiğiniz bütün hayırsever işlerinizin ardında size bahşedilen (kendi onayını güvence altına alma isteğini) vicdani süslemelerin altında gizli ruhsal tatmini görmediniz mi? Tamamen kişisel çıkarlardan arındırılmış hiçbir duygu durumunun olmadığını hatta insanın hayatı boyunca kendine fayda gözetmeyen hiçbir işin altına girmediğine okudukça kendi gözlerinizle şahit
Özgürleştirmeyen Eğitim AptallaştırırFelsefe
Fazilet sadece Telemak’ta mıydı?
Bence değildi. Çocuğun bir başka öğreticinin akıl yürütmelerine ve açıklamasına gerek duymadan kendi iradesiyle böylesi bir başarı sağlaması öğretmenlerdeki sözlü açıklamaların gerekliliği hususunda beni soru işaretlerine boğdu. Öğrencilerin empirik bir olay sonucunda Fransızca kelime ve çekim eklerini öğretici yardımı olmadan öğrenmesi üstelik bunu her birinin kendi başına yapması “yazılı açıklamları açıklamak için sözlü açıklamalara ihtiyaç vardır” paradoksunun karşısında fikirsel bir devrim niteliğindedir. Yani öğretici öğrencisine bilmediğini de öğretebilirdi, cahil hoca bunu bize kanıtladı. Yazarın
eski eğitimde çocuklara dayatılan hiyerarşik sınıflandırma ve seviyelere tabi tutulmasına yaptığı eleştirilerde katılıyorum. Çocuklara farklılık güzellemesiyle vurulan damgalama ve eşitsizlik durumu öğrenci içindeki güdülenmeyi yok etmektedir. Öğreticiler sürekli öğrencilere aşamalar vererek onlara her seferinde yolun başında olduğunu hissettirdiler. Yeni formüller, yeni kitaplar ve yeni uçurumlar…
Cehalet uçurumları…
Öğrenci her seferinde kendine uçurum yarattı ve öğretici her seferinde bu uçurumları örtmeye endeksliydi. Peki bu böyle nereye kadar gidecekti?
Açıklamalardan arınmış bir eğitim büyük bir devrimdi fakat insanı tasvirlemekten geri koymuyordu. Bu devrime yakın Sokratesçilik tekniği vardı ama o da özgürlük ve iradeden yoksundu. Çünkü yine öğretici hükümdar öğrenen köle sıfatındaydı. “Özgürleştirmeksizin eğiten aptallaştırır” demek yerindeydi. Yazar çocukların ve yetişkinlerin açıklayana ihtiyaç duymadan okumayı, yazmayı, müzik çalmayı ve yabancı bir dil öğrenebilmelerini zekaların eşitliği hususunda bir dayanak olarak görmüştür. Bu dayanak çoklu zeka kuramına adeta savaş açmıştır. Biyolojik farklılıklardan ziyade insanlarda