Tarih biliminde "anakronizm" denilen bir bakış açısı hatası var. Geçmişte olan bir olayı bugünün koşullarıyla değerlendirme hatasına anakronizm deniliyor.
Çocukları emanet ettiğimiz öğretmenlerin, çocukların ruhunda derin yaralar açması kesinlikle az karşılaşılan bir durum değil. Aslında çok güzel çiçek açacak tohumların, ehil olmayan ellerde küflenmesi sanırım en büyük eğitim sorunlarımızdan birisi.
Bir gün anlarsın tadını sevilen dudakların
Sevilen gözlerin erişilmezliğini
O hiç beklenmeyen saat geldi mi
Düşer saçların önüne ama bembeyaz
Uzanır gökyüzüne ellerin
Ama çaresiz
Ama yorgun
Ama bitkin
Bir zaman geçmiş günlerin uykusuna dalarsın
Sonra dizilir birbiri ardınca gerçekler acı
Sevmek ne imiş bir gün anlarsın
Bir gün anlarsın hayal kurmayı
Beklemeyi
Ümit etmeyi
Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi
Lanet edersin yaşadığına
Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın
O zaman bir çiçek büyür kabrimde kendiliğinden
Seni sevdiğimi işte o gün anlarsın