Yalnız ölüm faktı bizi həyatın mənası barədə dərindən düşünməyə vadar edir.
Həyat ölümün fonunda məna qazanır, dəyərə minir.Hər şeyin əvvəli sonu ilə əlaqəlidir.Əgar son olmasaydı,əvvəlin də mənası qalmazdı.Həyat bitməz olsaydı,ona diqqət etməzdik,mənasız gələrdi bizə.
Gülməlidir,bəlkə də,şərlərin böyüyü sandığımız ölüm,sən demə,həyatı dəyərli edən yeganə nəsnə imiş.
Bir insanla alicənab olduğuna görə deyil,içini titrətdiyinə,üzünü güldürdüyünə,səni göyün 7-ci qatında hiss elətdirdiyinə,ayaqlarını yerdən kəsdiyinə görə həyatını paylaşırsan.Qonşu otağa keçdikdə artıq onun üçün darıxmağa başladığına,onun səssizliyini belə maraqlı bir söhbət kimi dinlədiyinə görə,sənin çatışmayan cəhətlərini belə çox sevdiyinə görə onunla həyatını paylaşırsan.Axşamlar yuxuya gedən zaman ürəyinə bir ölüm qorxusu girdiyi anda onun hərarətli baxışlarını,isti əllərini düşünüb sakit bir yuxuya dalırsan.Bax,bunlara görə kiminləsə həyatını paylaşırsan!