Sen ki bahçivanıydın güzelliğin
Henüz ışımamış yüreklerimize
Güneşin rengiyle güller diktin
O güvercin kanatlı kitapları
İlk sen tutuşturdun ellerimize
BİZE DÜŞÜNCENİ DEĞİL
DÜŞÜNMENİN YÜCELİĞİNİ ÖĞRETTİN
Bu yüzden de bir sabah vakti
Siirt illerine sürgün gittin