O Captain! My Captain
@O_Captain
23 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir idam mahkumu
Kitap tıpkı Yeraltından Notlar gibi yorucu ama anlamlıydı. O dönemde Fransa'da oldukça popüler olan giyotine tepki olarak yazıldı. Özellikle kitap kadar beni kitabın önsözü de etkiledi.
Bir idam mahkumunun yaşadıkları, hissettikleri ve pişmanlıklarını anlatıyordu Hugo. İnsanların kafasında sürekli "yarım saniyelik bir acı" diye geçen kafa kesme olayı aslında o kadar da kısa değildi. Düşününki altı hafta bunun tutsaklığını yaşıyorsunuz. Böyle demek kolay olabilir ama mental anlamda katlanılacak gibi değildi kitapta.
İdam mahkumuyla asla ama asla empati kuaramayız. Altı hafta sonra öleceğini hatta öldürüleceğini bilen bir adamla empati kurabilir misiniz?
Reklam
Siyah İnci
Dili çok sade, herkesin okuyabileceği bir kitap olduğunu düşünüyorum. Beni ne fazla sıktı, ne de seller sular gibi akıp gitti. Kitaba konu olan esin kaynağı ise, yazarın 14 yaşında bir kas hastalığına yakalandığında bir atla kurduğu dostluktu. Kitapta bu atın biyografisi anlatlıyordu ama kitap otobiyografi tadında çünkü at kendi yaşamını kendi ağzından anlatıyor.
Kitap bize anlamlı mesajlar veriyordu. Bunlar şu şekildeydi;
1- Sevgi: Hayvanlara şefkatle yaklaştığında onlardan daha iyi verim alabilirsin. Hatta bununla ilgili bir Netflix belgeseli de vardı. Adı Connected olan bu belgeselin ilk bölümünde daha mutlu olan domuzların etinin tadının daha güzel olduğu söyleniyordu.
2- Cahillik ve öfke: Cahil ve öfkeli insanlar hiçbir zaman mutlu olamayacak ve etrafındakilere zarar vermeye başlayacaklardır. Burada da bu öfkenin atlar üzerindeki etkisini gördük.
3- Atlar: Son olarak atlara yapılan gereksiz eziyetler anlatılıyordu. Gerçi o dönemde araç olarak atlar kullanılıyordu ama bu onlara zarar verebilecekleri anlamına da gelmiyordu. Yazar atlara takılan mengene kayışın gereksiz olduğu ve hayvanların canını yaktığını anlatıyordu.
Siyah Lale
Siyah Lale yine Monte Cristo Kontu ve Üç Silahşor gibi mükemmel bir Dumas kitabıydı. Diğer iki kitabına nazaran bu kitap bana daha yakın geldi.
Kitabın anlatmak istediği bence ancak bu şekilde özetlenebilirdi:
Kıskançlık= Boxtel
Nankörlük + cahillik= Grypus
Güzellik + fedakarlık= Rosa
Ve tabii ki kararlılık= Cornelis
Boxtel'in kıskançlığını görünce Dostoyevski'nin Beyaz Geceler kitabındaki şu sözü hatırladım: "Kıskançlık affı olmayan bir tutkudur. Dahası felaketin ta kendisidir." Dostoyevski bu lafı tam da Boxtel'e kondurmuş.
Üç Silahşor ya da Dört Silahşor
10/10
1625 yılının Nisan ayının ilk pazartesi günü d'Artagnan'ın (Dartanyan'ın) silahşor olma isteğiyle başlayan roman, uzun soluklu gözükse de size tek solukta bitmiş hissi verebilir.
Kaderin bir cilvesiyle Athos, Porthos ve Aramis'le tanışan d'Artagnan'ın bundan sonraki hayatı artık çok farklı olacak. Çok güzel olduğunu düşünüyorum. İnsanda "neden şimdiye kadar okumamışım?" hissi uyandırıyor. Maceradan maceraya, heyecandan heyecana ilerleyen kitapta adrenalin bir an olsun bile düşmüyor.
Kitabın konusuna gelecek olursak; cesaret, sadakat, aşk (ya da bağlılık) ve intikam olduğunu söyleyebiliriz. İlk başlarda bunların hiçbirini göremeyebilirsiniz ama ilerledikçe sadakat ve cesareti, ortalara geldikçe aşkı ve sona geldiğimizde de intikamla karşılaştığımız söylenebilir.
Objektif olmak gerekirse intikam konusunda bir daha sorgulamaya itildim diyebilirim çünkü daha önce Dostoyevski "Yeraltından Notlar" kitabında şöyle diyordu: " İnsanın hak yerini bulsun diye öç aldığı söylenir. Şu halde esaslar da ana sebepler de bulunmuştur. Adalet. Bu durumda her açıdan içi de rahatlarsa, artık tamamıyla sakin, hatta iyi, doğru bir iş yaptığına emin olarak öç alır. Halbuki ben bunda ne adaletle, ne erdemle ilgili yön bulurum."
Burada Dosto'ya katılıyorum ama eğer yapılan "büyük bir adaletsizlikse" bence intikam da bir seçenektir. Kişiye kalmış bir tercih olduğu kanaatindeyim.
Budala
Kitapta yazar Prens Mışkin karakterinde bir İsa tasviri yaratmaya çalışmıştır yani neredeyse kusursuz iyi bir insan olan Mışkin'i oluşturmuş. Günlük hayatta etrafımızda böyle insanlarla karşılaşıyoruz ama onların böyle iyi olduğunu göremeyip, bir "budala" veya saf olduğunu niteliyoruz. Kitabın yalnızca ana fikri buydu. Bu kitapta Dostoyevski'nin önceden yazdığı tüm kitapların birikimini görebilirsiniz. Son olarak kitap çok yorucuydu hatta ben ilk okumamda anladığımı düşünmüyorum ama ikinci okumamda taşlar yerine oturdu. Size de iki defa okumayı tavsiye ediyorum.
Reklam
Reklam