hesna
@Oggakko
When you’re lost in the darkness look for the light
7 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
İnsan büyüdükçe yalnız yatmaya-olmaya- alışıyor heralde… Çocukken hatırlardım da… her gün bir annemi bir babamı isterdim yanımda. Huzurluydu ,güzeldi,daha hayatın hiç bir stresini yaşamadığım o çocukluğum… ama sonra yıllar geçiyor, o neşe kayboluyor, geriye bir boşluk,hissizlik. Eskiden sımsıcak ve huzur kokan o oda, yerini soğuk bir karanlığa bırakıyor. Hayat insanları öyle yıpratıyor ki… ilişkiler, bağlar, hisler kaybediliyor zamanla. Bana sorarsanız… ben hala bir çocuğum. Büyük bir çocuk ama hala o karanlık odaya birinin girip şefkatle sarılmasını bekleyen bir çocuk… -vebelkideölenekadarbeklemesigerekecekoçocuk-
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
9/10
1 saatte okudu
·Okunma: 31 Ocak 2026 20:09
·2026 2. kitabı
Kabuslardan çok güzel rüyaların çok daha acı verdiğini söyleyen oldu mu? Ben söylüyorum. Rüyalardan nefret ediyorum. En çok da güzel olanlarından. Çünkü kabuslarda uyandığında ve öyle bir şey olmadığını farkettiğinde rahatlıyorsun… ama rüyalar… onlardan uyandığında ve öyle bir şey “olmadığını” farkettiğinde çok acı veriyor… bu şey gibi… ölen bir kişiyi rüyanda çok güzel bir şekilde görmek gibi… ama uyanınca ve onun yokluğunu idrak edince öylece kalakalıyorsun… ve uyumak bile zehir oluyor insana… ondan sonrası gece 3,4,5…
Ah be Tırtılım, ne çektin sen böyle?Alıntı
”Çok fazla adaletsizlik var bu hikâyede anne. Sen kendini bile sevememişsin ki beni sevesin. Kendini görememişsin ki beni göresin. İkimizin de günahı yok... Asıl günahı olanlara bir şey olduğu da yok. Öyle boktan bir dünya işte.”
Öyle içten öyle hayattan yazmışsınız ki… ne bileyim… okurken içinde çok fazla kendimi bulduğum bir hikâyeydi. Ne elimden bırakabildim kitabı ne de altını çizmeyi… Anlatımı olsun, alıntıları olsun… çok güzeldi, çok buruktu… hem umutsuz hem umutluydu...
Yazarın tam da başta ithaf ettiği gibi, bu hikâye tam anlamıyla susmak yerine konuşmayı seçerek döngüyü kıran cesur yüreklere yazılmış… yazılmamış belki… yaşanmış.
Olaylara dışarıdan değil de tam içeriden; o küçücük masum kızdan, kızlardan bakıyorsunuz… onların korkularına, direnişlerine ve bazen de vazgeçişlerine şahit oluyorsunuz…
Sahi… Vazgeçmenin zamanaşımı var mıdır?
“Tanıştığımıza memnun oldum 
Bahar Eriş .Ben artık kaçayım. Evdekiler bekler…” :)
Bahar Eriş .Ben artık kaçayım. Evdekiler bekler…” :)