Gece,
sessiz bir hayal gibi çöker omuzlarıma.
Sokak lambalarının altında
adını söylemeden seni düşünürüm.
Uzak dediğin şey
aslında iki şehir değildir bazen;
bir kalp ile başka bir kalp arasındaki
söylenmemiş cümlelerdir.
Özlem,
insanın içine yavaşça dolan
karanlık bir deniz gibi;
ne kadar kaçsan da
kıyısı hep sana çıkar.
Ve kavuşmak…
belki bir gün,
gecenin en derin yerinde
iki yalnızlığın aynı rüyada
birbirini bulmasıdır.