Ey irin mutluluğu!
Ey durmayıp ağrıyan kemiği usumun!
Uğunursam beni hazdan delirten hayvanın ortasında
ben koşarken derelerde birikirse çocukluğum,
piçliğim birikirse sesimin o hıncahınç boşluğunda
çoşkunun en sağlam atıyla geliyorum
sövgüm büyüyor, ağartıyor günümü.
TAN! Ölü bir kediyle saçlarımı taramanın vaktidir
sarı bir bilincin ötesini ellemek istemenin
bir üzünç aralığındayız artık TAN!
savulun çıplaklığım geliyor ardımdan.
Çocuklar üzerine yapılan bir araştırma (Bruner ve Goodman, 1947), fakir çocukların zengin çocuklara göre bozuk parayı daha büyük gördüklerini ortaya çıkarmıştır