Sürükleyici bir Sabahattin Ali Romanı...
Roman; birbirini severek evlenen, hayata bakış tarzları, kişilikleri farklı olan iki gencin anlaşamayarak ayrılmalarını ele alır.
Sonuçta iki genç birbirlerini tanımaya fırsat bulamadan dünya evine girerler, fakat kişiliklerinin çok farklı kutuplarda olması ve biraz da geçim derdinden dolayı birbirlerinden uzaklaşmak durumunda kalırlar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Anne ve babası gözleri önünde katledilen ve küçücük yaşına rağmen katillere karşı koymaya çalışırken parmağından olan ama kalbindeki yarayı ruhundaki boşluğu ömrü boyunca içinde taşıyıp,olayın üzerinde bıraktığı tramva ile insanlarla ilişkisi gel-gitler yaşayan çoğu kez yalnız-suskun bir çocuk.Olay yerinde durumuna acıyıp kendisini evlatlık edinen yufka yürekli bir Kaymakam baba ve babalığına hiç yakıştıramadığı,rahatına düşkün babasına karşı hoyrat ve kendisini hiç bir zaman kabul etmeyen bir anne profili ve bu aile içinde nadide bir çiçek Muazzez.İnsanların doyumsuzluğunu,paraya mala mülke verdikleri aşırı önemi,adalet mekanizmasının güçlü ve paralıdan yana işleyişini konu edinen Sabahattin Ali, öngörülerini bastırmak zorunda kalan ve bunun bedelini de çok ağır ödeyen ünlü karakteri Kuyucaklı Yusuf ile Muazzez’in aşkını da çok güzel işlemiş.
Markus Zusak'ın okuduğum ikinci eseriydi. Ve gerçekten başarılı buldum.Kitap Ed adında bir taksi şoförünü ve hayatını değiştirdiği insanları ele alıyor. Spoiler vermek istemiyorum. Henüz okumayanlar olabilir. Ed bir sabah uyandığında posta kutusunda 3 adres yazan bir iskambil kağıdı bulur. O üç adresi ziyaret etmesiyle herşey başlar.Kitabın ana fikri, vemek istediği mesaj çok hoş. Kimse sıradan değildir. Doğru. Taksi şoförü olsanız da ev hanımı da olsanız azıcık bir gayretle hiç tanımadığınız insanların hayatlarını değiştirebilirsiniz. İskambil kağıdı almadan da bunu yapabilirsiniz. Gözlemlemeniz ve insanları anlamanız yeterlidir.
Unutmayın! Hayat sürpizlerle doludur....
Yeniden iyi bir insan olmak mümkün mü?
-Spoiler içerir-
Öncelikle söylemem gereken en önemli şey, kitabı okurken ben ben değildim. Söz konusu yerde, söz konusu karakterlerle birlikte onların tüm yaşadıklarına şahit olan biriydim. İnanılmaz akıcı bir anlatım tekniği vardı kitabın, öyle ki çok karışık duygudurumları yaşadım okurken. Hiç bilmediğim bir ülkede gezdim, işgal edilişine şahit oldum. Ve bir dostluğun geri dönüşü olmayan yıkılışını gördüm.
Emir Ağa, onun için binlerce uçurtma avlayabilecek can dostuna, aslına bakılırsa can kardeşine öyle bir yanlış yaptı ki; önceden takındığı tüm kıskançlık ve aşağılama dolu tavırlar sonuncusunun yanında bir hiç gibi kaldı. Rahim Han dedi ki , ‘yeniden iyi bir insan olmak hala mümkün’. Peki yapılan bunca kötülüklerin ardından, Hasanın gencecik yaşta ölene kadar hatırladığı o pislik anıları hiç umursamayan, tecavüze uğramasını engelleyebilecekken hiçbir şey yapmadan arkasına dönüp kaçan, bu da yetmezmiş gibi bir de ona evden ayrılmalarını zorunlu kılacak bir iftira atan Emir.. Bence Rahim Han çok yanıldı. Hasanın oğlu Sohrab’ı zorlamayla gidip alarak, sonra da bırakacak yeri olmadığından mecburen yanında götürerek bu vicdan borcunu ödemeye çalıştıysa, Hasan onun kardeşiydi diye oğluna ısındıysa ve bu sebeplerle yeniden iyi bir insan olduğunu sandıysa Emir de çok yanıldı. Çünkü Hasan için artık çok geçti. O yaşadıklarını bildi ve can dostunun affedilemez ihanetlerini içine gömerek ölüp gitti.
Demem o ki kitap o kadar sürükledi ki beni, Emir ne yaparsa yapsın benim gönlümü alamazdı artık.
Kitapta Talibanın Afganistan’da estirdiği terör de çok iyi anlatılıyor, baba sevgisinden mahrum kalan bir çocuğun zihninde yaşadığı karmaşa da. Ama beni en çok etkileyen böyle güzel bir dostluğun affı olmayan sebeplerle bozulmuş ve pişmanlık
Doğudan İstanbula uzanan kederli bir aile.. Erkeği üstün kılan toplumlardaki ezilen kadınlar tıpkı Keder gibi kadersiz ve bahtsız doğar. Töre, adet ve gelenek derken kurban edilen kadınlar bir bez parçası gibi kullanılmaktan başka değerleri yoktur. Hem ileri batı medeniyetinin hem de İslamın ahlakının üstüne çıkan bu töreler ve adetler yıllardır süre gelirde biride dur demez sonu ise ya ölüm; ya ölümdür tıpkı Pembenin intiharı gibi...
"Ezenlerin ve Ezilenlerin Öyküsü"
