Aylar boyu kıpırdayamadım, başka herhangi bir yöne tek bir adım bile atamadım. Dünya, dönmeyi sürdürüyordu; sadece ben, kazık gibi, olduğum yere çakılıp kalmıştım. Sonbaharda her şey inanılmaz bir hüzne büründü, renkler, gözlerimin önünde hızla soldu. Güneş ışığı, ot kokusu, azıcık bir yağmur çisentisi, her şey sinirlerimi bozar oldu.
Beni sevmediğini öğrendiğimde ağlamadım ama başkasını ne kadar güzel sevdiğini görünce çok ağladim. Keşke zaman senin karşına ilk beni çıkarsaydı diye azarladım kaderimi, ama ne kadar erken gelsem senin için ben sadece arkadaştım.