İnsan kolay inanan bir canlıdır. Bir şeylere inanmak zorundadır. İnanmak için iyi bir sebep bulamadığında, elindeki kötü sebeplerle yetinir.”
Bertrand Russell
Ve kafam artik il olma izni alabilecek kadar
kalabalık. Ve düşüncelerim büyük bir
sarsıntılı bir deprem gibi herkesi öldürecek
kadar tehlikeli. Her an kaosun doğmasını
beklerken, güneşin ters doğmasını isterken.
Ölmeli derken nefes alışı bile zarar olan
insanların yine beddua etmeden dört gözle
beklerken kaosun herkesin eşit bir şekilde
yanmasını isterken. Yanmalı. Yakan insan.
Göz yuman insan bu yapıyı oluşturan fırsat
veren. Ta ilk insandan beri suçludur
insanlık. Çekmeli hemen şimdi herkes
cezasını. Kaosa olan özlemimi bastırırken.
Kalepsoom diplerde gezerken. Bir yol
beliriyor buna da
Dünya dönüyordu kahrolası insanlar normal bir şekilde hayatlarını sürtüyordu. Bir dilencini bir gecekondu mahallesini tam ortasındaki yıkık bir evde ölü bulunması hiç kimseni umrunda değildi hiç bir gazeteni üçüncü sayfasında bile haber değeri olmamıştı dünya dönmeye devam ediyordu ben ise tüm geri zekalılar gibi sigaramı içmeye devam ediyorum içimde insanlıkla ilgili bir gram bir his kalmamışken yaşamaya ne gerek var diyordum kendi kendime