Osman alkan
@Osmlkn
yaşamak bir ihtimal
Ölmekte bir mucize
Esen rüzgarını içinde kayboluyorum, çoğu zaman yalnızlığın, içinde nereye sığınacağım bilmiyorum, küçük bir Sohbette kendimi kaybediyorum, nerde olduğumu unuturum, yanlızlıgın içinde artık kendimi kaybetmişim.
Bazen pencereni kenarında dünyayı izliyorum, içimde büyüyen bu yalnızlık artık canımı yakıyor. bazen kendi yaşamı için intihar etmeyi düşündüğümde oluyor. Duruyorum yerimde bekle şimdi değil diyip duruyorum yerimde...
Reklam
Yakılmaya hazır kaç tane sigaramız kaldı şu dünyada zamanı anlamsızlığına ne kadar yaşayabiliriz daha kaç sigar içimize çekeriz.
Anlamsız bir hayatta daha kaç sefer bir deniz kenarında fırtınalı günler yaşarız gökyüzün ressamlığına ve sonsuzluğuna dahası karanlığına karanlığın altında ayın mehtap halini ne kadar görürüz nasıl hoş teriz bir yaşlı ihtiyarın son nefesi gibiyiz artık yaşamaşı ama görmüş gibiyiz kimsesi olarak buğuluyoruz bu dünyada ama bir bakarsanda çevremizde karınca sürüsü gibi insanlar var yanımızda.
Kafam artık yalnızlıkta ölüyoru
Ve kuşkusuz yarın için yaşamaya devem edeceğiz ama yarını ne kadar yaşarız o işte bir Bilinmez
Belki de bu sayede hayat devam ediyordu. Kimse, neye neden olduğunu önceden bilemediği için… Çünkü her davranışının zaman içindeki bütün sonuçlarına önceden tanıklık eden kişinin ilk tepkisi, büyük ihtimalle, durmak olurdu. Durmak ve durdurmak. Dehşet içinde. Hareket etme korkusundan kalbi durana kadar. Çünkü her hareketin nihai sonucu acıydı ve belki de, insanoğlu bunu bilse, hiç doğmazdı. Belki de daha kötüsü, bütün bunları bilse de doğmaya devam ederdi. Ne de olsa, insandı ve doğası gereği arsızdı.
Reklam