"Hacı!" diyordu, "Şu dünyada ne mert, ne izzetinefis sahibi insanlar var. Bak şu adama. Ölmeden öldü gitti. Bir bıraksalar buradan, alimallah, o köyü yerle bir eder. Onları kıyık kıyık keser."
"Aşkımın temelini oluşturan saati, yeri, bakışı ya da sözü bilmiyorum. Aradan çok zaman geçti. Başladığının farkına varıncaya kadar çoktan ortasına gelmiştim."
Ağaç şöyle dedi adama: "Köklerim kara toprağın derinlerinde ve ben sana meyvemi vereceğim."
Adam cevap verdi ağaca: "Ne kadar da benziyoruz birbirimize. Benim köküm de kara toprakta. Ve kara toprak bana meyve vermen için gereken gücü bahşediyor; bana da şükranla bu meyvelerden almamı öğretiyor."