Artık Maria Puder, yaşamak için kendisine kayıtsız ve şartsız
muhtaç olduğum bir insandı. Bu his ilk anlarda bana da garip
geliyordu. Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan
bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç
olabilirdi? Fakat bu hep böyle değil midir? Birçok şeylere ihtiyacımızı
ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz? ..
O resim aradığım bu insanı bulmanın mümkün olduğuna,
hatta ona pek yakın bulunduğuma, bir müddet olsun
beni inandırmış, içimde, bir daha uyutulması kabil olmayan bir
ümit uyandırmıştı.
Hiç de fena insanlar değillerdi. Yalnız boş, bomboş
mahluklardı. Yaptıkları münasebetsizlikler hep buradan
geliyordu. İçlerinin esneyen boşluğu karşısında ancak başka
başka insanları istihfaf ve tahkir etmek, onlara gülmek suretiyle
kendilerini tatmin edebiliyorlar, şahsiyetlerinin farkına varamıyorlardı.