Kitap İç Kahve oku
@Pastelpudra
Ne zaman kırılsam birilerine sükut nakışlı hırkalar giyiyorum...
Hayat dediğin nedir ki?Anlaşılmaz bir sır. Kurduğumuz düzen hep böyle sürüp gidecek sanırız. Birden ip kopar, ışık söner, her şey darmadağın olur.
Hava güzel. Tatlı-serin."Hadi gidelim" der gibi..
Mustafa Kutlu'nun kitaplarını okurken bir samimiyetlik hissediyorum sanki kitap beni dostu olarak görüp içini döküyormuş gibi hissediyorum. İnsanı çeken bir şey var kitapların da bende böyle hissetmiştim bende böyle düşünüyordum diyorsun kendinden bir parça illaki buluyorsun. Sıkmıyor kitap seni tam tadında bırakıyor, bazen oluyor ki senin hayal gücüne bırakıyor. Sende istediğin gibi bitirebiliyorsun hikayenin sonunu. Okuyucuyu da katıyor kitabına
Sözün özü şu ki çok beğendiğim yazarlardan kendisi. Samimiyet arıyorsanız Mustafa Kutlu'nun kitaplarını tavsiye edilirim.
Geri dön! Henüz özgürsün! Mecbur değilsin!.
Yaptığımız eylemlerin kaçında özgürüz! Yada yaptığımız eylemlerin kaçını mecbur olarak yapıyoruz? Bazı şeyleri yaparken boyun eğip mecbur kalıyoruz. Özgürlüğümüz bir yere kadar
. Kısa ama öz kitapları çok seviyorum. işte bu da onlardan biri. Stefan Zweig incecik kitaplara dünyanın duygularını sığdırmış, süper akıcı anlatım dili ve vermek istediği duyguları okuruna hissettiren bir üslup. Yazarın daha önce okuduğum kitaplarında da en fazla bir kaç karakter olmuştu, bunda da iki karakter var , evli bir çift. Savaş zamanı askere çağrılan ressam bir kocanın , aslında gitmek istememesi ve gitmeye duyduğu mecburiyeti anlatıyor kitap. Bu mecburiyetin ona yaşattığı içsel çatışma, eşinin "ya savaş ya ben" demesi ile iyice çıkmaza giriyor. Ve 56 sayfa hemencecik bitiyor, kesinlikle okunmaya değer bir eser tavsiye ederim.
ALTINI ÇİZDİKLERİM
"İnsan bir amaç uğruna kendinden vazgeçebilir, fakat başkalarının çılgınca fikirleri uğruna değil."
Müzik yeniden çalmaya başlamıştı. Fakat kalp atışları tüm sesleri bastırıyordu."
Sevgiye, güzel sözcükler duymaya ihtiyacı vardı. Her türlü teselliye inanmaya hazırdı, her ne olursa olsun geçmişe dönmek istiyordu.
İçindeki her şey kaybolmak, yok olmak, unutulmak istiyordu.
Tek bir şey hissediyordu: İyileşmişti.
Sabahlar nasıl zinde.
Bugün bir kere daha tanklar kağıt gibi yırtılacak, kamyonlar ganimet alınacak."
“Bütün dünyayı onaramazsın ama onarmaya kolunun uzandığı yerden başlayabilirsin. Bir ruhun diğerine yardıma heveslendiği, bir ıstırabı dindirmeye talip olduğu her seferinde dünya güzelleşir ve buraya geldiğimizde, insan olduğumuza değer. ”
Sevmek, söylemek değildir unutma.! Sessizce alıp yüreğe koymaktır.. “
"Yükümüz ağır, sorumluluk duygumuz ise zayıf."
Her Türk gencinin okuması gereken ve Cahit Zarifoglu ile tanıştığım ilk kitap Bir
Degirmendir Bu Dünya .
Yazarın ideolojik görüşlerini sunduğu bir deneme kitabi
İçerisinde yok,yok.
Din,siyaset,batılılaşma, sosyal yaşama dair bir çok şey...
Maraş 'ta ilk kurşunu sıkan Sütçü Imam'dan,Rus_Afgan Savaşına, Ermenilerden,Filistin_Israile oradan Suriye Esad rejimine "işte Esad orduları böyle bir şehri yoketti..." diyerek kaleme aldığı yapıt şöyle bir uyandırıcı etki yapıyor okurlarda. Genç yaşta ,1987 yılında hayatını kaybeden yazar şimdilerde yaşıyor olsaydı,yıllar önce kaleme aldığı bu konuların artarak devam ettiğinin tablosunu acı bir şekilde görür, daha nicesini de ustalıkla kaleme alırdı eminim .Bir Değirmendir Bu Dünya, şiirlerinden, anı yazılarından ve hikâyelerinden tanıdığımız Zarifoğlunu başka bir açıdan tamamlamaktadır.
O, herkesin entel takıldığı bir zamanda çevresindeki meraklı insanlara, dostlarına, okuyucularına ilmihal okumayı tavsiye eden. Namazların tadil-i erkân üzere kılınmasını, gece namazlarına kalkılmasını, hanımlara iyi davranılmasını, çocukları adam yerine koyarak karşımıza almamızı, yollarda zikirle yürümemizi telkin eden. Daha doğrusu müslüman olarak iç dünyamızı zenginleştirmek, hem çocuklar için , hem de büyükler için, çağa donanımlı bir müslüman olarak yetişmemiz için elinden geleni yapan
Mağlup mu desem, mahçup mu?Ama ikisi de değil,Ben garip, sen güzel, dünya mutlu...Öyle tuhafım bu akşamüstü.
Bilmezler nasıl aradık birbirimizi, bilmezler nasıl sevdik. İki yitik hasret, iki parça can.”
Gene bir cehennem var yastığımda.
Ard arda kaç zemheri kurt uyur kuş uyur zindan uyurdu.
Dışarda gürül gürül akan bir Dünya..
Bir ben uyumadım
Kaç leylim bahar..
Hasretinden prangalar eskittim.
Saçlarına kan gülleri takayım.
Bir O yana.
Bir bu yana.
✍ Kavga ederim mısraları ile. İsyan ederim, insan soyunun insanlıktan bu kadar çıkabilecek olmasına. Özlerim, kimi özlediğimi bilmeden ''birilerini'' tanımadığım bir tendir. Bazen susarak, sessiz özlerim. Bazen bağırarak çağırarak özlerim. Bazen demir parmaklıklar arkasından özlerim, gökyüzünü, tanımadığım sevgiliyi. Bazen tecritte hasta bir tutsak olurum, özlemlerimi de sevdamı da tutsak ederim, yüreğimin en derin yerine. Fermanımı yazan cellatlar sadece bedenimi tutsak eder, teslim alamadıkları düşüncelerimi '' dar ağacına '' çekerim, kendimi yargılarım, düşüncelerimi, fikirlerimi, vicdanımı, kararmaya ramak kalmış yüreğimi, yargısız infaz eder,darağacını kurar, tekmeyi kendim atar, cellada bırakmam işimi, mezarını kazar, gömerim. Çekilirim bir kenara otururum, düşünceleri,acıları, hüzünleri, özlemleri, tanımadığım sevgiliyi, uykusundan uyandırır, sessizliği bozarım. Sevdalıysanız, yada yarinden ayrı düşmüş sürgün edilmiş kocaman kocaman özlemleriniz varsa, yoksulsanız Sevdanızıda, özleminizide, öfkenizide, hep diri, hep canlı tutacak türden bir eser olmuş. Mutlaka okuyun derim.
"Bu alışılmamış görüntülere karşın, yurttaşlarımızın başlarına geleni anlamakta güçlük çektikleri görülüyordu. Kimse hastalığı gerçekten kabullenmemişti henüz. Çoğu, alışkanlıklarını engelleyen şeylere karşı özellikle duyarlıydı. Bu durumdan dolayı sıkılmış ve sinirliydiler ve bunlar vebaya karşılık verebilecek duygular değildi. Öte yandan birçoğu, salgının duracağını ve aileleriyle bundan kurtulacaklarını umut ediyordu. Sonuçta henüz hiçbir konuda zorunluluk duymuyorlardı. Onların gözünde veba, nasıl geldiyse bir gün öyle gidecek istenmeyen bir konuk gibiydi.” Eserimiz de yazarımız Cezayir in Oran şehrinde yaşanan veba salgınının dan dolayı kentte giriş çıkışların yasaklandığı ve insanların ölüm kalım savaşı verdiği bir mücadelenin içinde varoluşun önemini anlatan ve bu zorlu mücadelenin içinde yer alan üç kahraman Dr. Rieux, Tarron, ve Grand ın gösterdikleri dayanışma örneğinin ve vebalı toplum kavramının ele aldığı müthiş bir eserdir. Bir solukta okunacak bir eserdi okumanızı tavsiye ederim
Altını çizdiklerim...
"Dünyada savaş kadar veba da yaşanmıştır. Vebalar da, savaşlar da insanı hazırlıksız yakalar." "İnsanlar dış dünyadan kopuk yaşamayı kabul etmişlerdi önce, tıpkı sadece bazı alışkanlıklarından vazgeçmek zorunda kalacakları geçici herhangi bir sıkıntıyı kabullenecekleri gibi. Ama bir tür işkencenin ansızın bilincine varmışlardı, kızışmaya başlayan yaz göğünün altında bu hapis duygusunun tüm yaşamlarını tehdit ettiğini hayal meyal hissediyorlardı ve akşam olduğunda, serinlikte buldukları enerji onları bazen umutsuz eylemlere itiyordu."
"Dünyadaki kötülük neredeyse her zaman cehaletten kaynaklanır ve eğer gerekçesi iyi açıklanmazsa iyi niyet de kötülük kadar zarar verebilir. İnsanlar kötü olmaktan ziyade iyidir, ne var ki aslında mesele bu değildir.
