"Tanı beni, tanı beni artık diye"! haykırıyordu bakışlarım. Fakat senin gözünde sevimli ve hicbir şey bilmeyen bir gülümseme vardı. Beni bir defa daha öptün. Ama beni tanımadın...
Sen... Beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden,bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içinde bırakan sen..