Eğer insan kendini sürekli yeniden icat edebiliyorsa, utanç ya da acı veren parçalarını kesip atabiliyorsa, bir başkasını gerçekten tanımak nasıl mümkün olabilirdi? İnsanlar yalnızca başkalarıyla temas edene kadar süren bir yanılsamayı mı sürdürüyorlardı? Öyleyse insanlar nihayetinde bir yalanlar silsilesinden mi ibaretti?
Fakat nasıl olur da birisi, başka bir insanın ilk seçimi olduğunu varsayardı ki ? Dünya üzerindeki diğer harika insanlardan daha mı iyiydim? Birisinin diğerlerinin arasından seçeceği o kişi olacak kadar özel miydim?