Y.A: İnsanı bir şeyler yapması için harekete geçiren dürtü. Onu, bir şeyler yapmaya iten tek dürtü.
G.A: Tek dürtü! Bir tanesi dışında başka yok mu?
Y.A: Hepsi o kadar. Yalnızca bir tane var.
G.A: Yani bu oldukça garip bir doktrin, orası kesin. İnsanı bir şey yapmaya iten bu yegâne dürtü nedir?
Y.A: Kendi ruhunu tatmin etme dürtüsü. Ruhunu tatmin edip onayını kazanma gerekliliği.
G.A: Hadi ama! Bu kabul edilemez!
Y.A: Neden edilmesin?
G.A: Çünkü onu her zaman kendi rahatı ve çıkarını koruma peşindeymiş gibi bir duruma sokuyor. Dezavantajına da olsa, bencil olmayan biri, yalnızca başkasının iyiliği için sık sık bir şeyler yapar.
Y.A: Bu doğru değil. Davranışı ilk önce ona yaramalı, aksi hâlde onu yapmayacaktır. Sadece başkası uğruna yaptığını düşünüyor olabilir fakat yanılıyor. En başta kendi ruhunu tatmin ediyor. Diğer insanın menfaatiyse her zaman ikinci sırayı almak zorunda.