“Zamanın birinde, birisi sevdiğinin kapısına varıp kapıyı çaldı. Sevgilisi içerden, ‘Ey kapıya varan kişi, kimsin? diye seslendi. Kapıyı çalan, ‘Benim deyince, sevgilisi içerden ‘Git
o hâlde. Senin için içeri girmenin vakti gelmemiştir. Var git buralardan, böyle manevi bir nimetler sofrasında ham kişinin
yeri yoktur, dedi. Ham kişi sevdiğinin dediğini yaptı ve kapı-
nın eşiğinden ayrıldı, üzüntüden yansa da bitse de sevdiğinin dediğini yaptı.
#k:74493Kamu spotundan kesitler okuyormuşum gibi hissettiriyor kitap bana. Paragraflar arasında herhangi bir bağlanti, uyum, yumuşak bir geçiş yok. Var olan geçisler cok keskin. Paragrafı geçtim cümle akışı dahi yok. Sanırım yazar, bir köşeye oturduğunda zihninin akışını aktarmış derlemeye! Derleme diyorum cunku roman demeye gönlüm el vermiyor. Bu kitap olsa olsa deneme, derleme turevi gibi bir şey.