Bu dunyada imtiyazlılardan başka kimse yoktu. Ötekileri de günün birinde mahkum edeceklerdi. Eğer,adam öldürmekle suçlanıp da annesinin cenazesinde ağlamadığı için idam edilirse,ne çıkardı bundan?
Ben dinliyor,bana zeki dendiğini duyuyordum.Fakat sıradan bir insanın sahip olduğu niteliklerin,bir suçluya yöneltilen ezici suçlamalar haline nasıl geldiğini anlayamıyordum.
Günün birinde gardiyan bana ,beş aydır hapiste olduğumu söylediğinde ona inandım;ama ne dediğini anlamadım.Bana göre hücrenin içine doğan hep aynı gün, yaptığım iş hep aynı işti.
.... O gün keder duyup duymadığımı sordu. Bu soru beni çok şaşırttı.,bunu soran ben olsaydım çok rahatsız olurdum sanırım. Bununla beraber, kendimi sorgulama alışkanlığımı biraz kaybetmiş olduğumu, onu aydınlatmanın benim için güç olacağını söyledim.Annemi elbette çok severdim; ama bu bir şey ifade etmezdi ki. Sağlıklı bütün insanlar sevdiklerinin ölümünü az çok arzu etmiştir.